Vaak word ik wakker tijdens de nacht en ken jaren van slapeloze, lange en donkere uren, in stilte doorgebracht met alles waarvan het me voorkwam dat het me rust zou kunnen geven. Af en toe zijn er ook wel eens van die heerlijke momenten waarvan ik achteraf opgewekt zeg dat ik een abnormaal, normale slaap heb gehad. Eentje met echte dromen. Uitzonderlijk fris in het hoofd word ik dan aangenaam verrast als ik op de wekker kijk. Het is ochtend!
Vandaag wil ik je graag een iets andere nachtelijke ervaring vertellen.
Alsjeblieft, voorzie me niet van wijsheden of verklaringen, hoe goed bedoeld ze ook zijn. Het is gewoon een stukje van mijn leven dat ik met je wil delen. Ik koester geen ambities in theorieën en filosofieën maar vind een waarheid in de ervaring die ik koester als een gouden schat.
Soms word ik niet zomaar klaarwakker in de nacht om dan niet meer te kunnen slapen. Soms word ik wakker in een wereld verweven in die nacht. Niet echt in het midden neen, maar die uren net voordat het ochtendlicht van heel ver zal gaan schijnen. De donkerste uren van de nacht.
Ik word wakker en het voelt alsof ik uit mijn huid ga barsten. Mijn lichaam is te klein en veel te traag om alles wat en wie ik ben, te kunnen zijn. Om alle energie in mij de ruimte te geven die het schijnt nodig te hebben. De aarde is te klein. De materie op zich is gewoon te klein.
Het geeft niet of ik wakker word in een grote villa op de heide, in een appartement in de stad, in een hotelkamer in god weet welk exotisch oord of in een houten chalet in een natuurgebied aan de andere kant van de wereld.
De beleving is precies hetzelfde.
Ik draag de traagheid van de materie met me mee en dreig uit mijn voegen te barsten in weeral een eindeloze nacht. Het is niet eng, ik ben niet bang. Het is broeierig warm en, hoe zal ik het omschrijven, te klein … In een nanoseconde groei ik in proportie, groter dan ons huis, breder dan de straten van de stad, dieper dan het mistige meer en ronder dan de aarde. Ik raak het mysterieuze universum en eindig dan weer in mijn eigen bed.
Mocht je nu denken dat het geweldig is moet ik je teleurstellen. Het is niet bijzonder, het is gewoon, … het … ‘is’ …, meer niet.
Rusteloos draai ik rond in mijn bed. Deken wegduwen, kussen omdraaien. Deken terug, kussen in mijn nek. Op mijn buik, op mijn rug, op mijn zij en weer op mijn buik. Tot mijn lichaam langzaam de warmte en zachtheid om zich heen begint te voelen en mijn hoofd het juiste plekje in het kussen vindt.
Beetje bij beetje begin ik terug in mijn lichaam te passen en val in slaap …
even nog, voor de ochtend weer begint.
liefs, Daisy
Over mij
dinsdag 6 december 2011
zaterdag 26 november 2011
26 november 2011
We hebben net een bliksemverhuis achter de rug. Het ging zo snel dat ik nog steeds aan het landen ben. Een beetje moeilijk gezien we van een huis naar een appartement op de eerste verdieping verkast zijn. Maar goed, dat landen komt wel.
Wij, dat zijn mijn knappe kinderen, Souris, onze af-en-toe tamme rat (ja echt wel, geen muis, nee hoor) en Tijger, onze schizofrene kater.
Tijdens de 2 weken dat we daar wonen heb ik door mijn vermoeiende overbezorgdheid al zeker 10 keer een hartstilstand gekregen. Tijger, die 11 jaar lang alle vrijheid in de wereld heeft gehad vindt het namelijk geweldig om op de reling van het terras te lopen. Niet erg, was het niet dat hij zich op dat moment ongeveer 5 m boven de begane grond bevindt die geplaveid is met keiharde klinkers.
Nu ja, deze ervaringen dragen uiteraard bij aan mijn wens om in dit leven zoveel bewustwording te vergaren dat ik geen reden meer heb om, eens aan de ‘andere zijde’, de waanzinnige beslissing te maken om terug te komen naar deze aarde en het nog eens over te doen. Niet dat ik er niet van hou, van dit leven. Nee, het is een schitterend avontuur maar ik kan me voorstellen dat er misschien veel leukere oorden te ontdekken zijn. Weten wij tenslotte veel…?!
Ondertussen kan ik enorm genieten van het schrijven op zich. Of dat een goed idee is … ach ja. Voorlopig heb ik de geweldige vrijheid om het in eerste plaats zomaar voor mezelf te doen en is het iedere keer weer lente in mijn hart als iemand zegt dat hij of zij ervan genoten heeft.
Groetjes, Daisy
Wij, dat zijn mijn knappe kinderen, Souris, onze af-en-toe tamme rat (ja echt wel, geen muis, nee hoor) en Tijger, onze schizofrene kater.
Tijdens de 2 weken dat we daar wonen heb ik door mijn vermoeiende overbezorgdheid al zeker 10 keer een hartstilstand gekregen. Tijger, die 11 jaar lang alle vrijheid in de wereld heeft gehad vindt het namelijk geweldig om op de reling van het terras te lopen. Niet erg, was het niet dat hij zich op dat moment ongeveer 5 m boven de begane grond bevindt die geplaveid is met keiharde klinkers.
Nu ja, deze ervaringen dragen uiteraard bij aan mijn wens om in dit leven zoveel bewustwording te vergaren dat ik geen reden meer heb om, eens aan de ‘andere zijde’, de waanzinnige beslissing te maken om terug te komen naar deze aarde en het nog eens over te doen. Niet dat ik er niet van hou, van dit leven. Nee, het is een schitterend avontuur maar ik kan me voorstellen dat er misschien veel leukere oorden te ontdekken zijn. Weten wij tenslotte veel…?!
Ondertussen kan ik enorm genieten van het schrijven op zich. Of dat een goed idee is … ach ja. Voorlopig heb ik de geweldige vrijheid om het in eerste plaats zomaar voor mezelf te doen en is het iedere keer weer lente in mijn hart als iemand zegt dat hij of zij ervan genoten heeft.
Groetjes, Daisy
donderdag 29 september 2011
Mijn lichaam, gestroomlijnd en gezond ...
… het lijkt wel een herinnering uit een vorig leven. Jong en strak in het vel, een rimpelloze huid in een afgewassen jeans die op de juiste plaatsen voorzien was van wat rafelige gaten. Een achteloos flinterdun, wit katoenen hemd over een topje dat nonchalant van mijn linkerschouder viel. Lederen teenslippers uit de wereldwinkel en lange, warrige haren met een weerbarstige lok over de zachte huid van mijn wang gedrapeerd ...
Heerlijk, herinneringen.
Een verhaal ontstaan in het deel van mijn geheugen met het talent om selectief vast te houden aan positiviteit en dat nu verontwaardigd geschokt zal zijn door de volgende openbare bekentenis.
De werkelijkheid zat namelijk iets gecompliceerder in elkaar.
Acne en vet haar waren steevast twee ongewenste gezellen in mijn jonge leven en het duurde nogal wat jaren eer het ‘pubervet’ eindelijk wegsmolt onder druk van opspelende hormonen.
Wat dacht je van de jeugdige emotionele en mentale onzekerheden die zich fysiek uitte in zweterige palmen en het soort onhandigheid dat heel pedant, voor mij uit, mijn favoriete stamcafé binnen wandelde.
Mijn lichaam, ooit gestroomlijnd en gezond heeft afgelopen maandag de gezegende leeftijd van 51 bereikt. De acne heeft plaatsgemaakt voor een toenemend aantal kraaienpootjes. (Waarom noemen ze dat zo? Heb je een kraai al eens bekeken! Die zit echt strak in zijn vel!!! Of gaat het om de ‘driepuntige spijker’ gebruikt ter versperring op de weg om auto’s lekke banden te bezorgen?
(een geweldige en oh zo vrouwvriendelijke vergelijking zeg!)
Het strakke, jonge vel is inmiddels vervangen door een weelderige, zichtbare, onderhuidse … film ... (Zeg maar gerust een heel archief en niet echt zo netjes gerangschikt)
Maar die onzekere jonge meid is een zelfbewuste, krachtige vrouw geworden met terugkerende pretlichtjes in de ogen. Door de ervaringen en keuzes die ik in het leven gemaakt heb ben ik me bewust van een innerlijke, jeugdige eeuwigheid in mijn hart.
Hoe graag zou ik deze innerlijke levendigheid weerspiegeld zien in een gezond en energiek lichaam. Voor mezelf want ik heb nog zoveel actieve jaren in het vooruitzicht. Jaren die ik met de kracht van puur leven zou willen vullen. Voor mijn kinderen want zij hebben recht op een gezonde moeder, ook als ze straks niet meer thuis wonen. Voor mijn kleinkinderen die er hopelijk ooit zullen komen. Voor mijn omgeving want ik zou op gezondheidsvlak graag een inspiratie willen zijn.
The sky is the limit … een heerlijk toekomstbeeld.
Heerlijk, herinneringen.
Een verhaal ontstaan in het deel van mijn geheugen met het talent om selectief vast te houden aan positiviteit en dat nu verontwaardigd geschokt zal zijn door de volgende openbare bekentenis.
De werkelijkheid zat namelijk iets gecompliceerder in elkaar.
Acne en vet haar waren steevast twee ongewenste gezellen in mijn jonge leven en het duurde nogal wat jaren eer het ‘pubervet’ eindelijk wegsmolt onder druk van opspelende hormonen.
Wat dacht je van de jeugdige emotionele en mentale onzekerheden die zich fysiek uitte in zweterige palmen en het soort onhandigheid dat heel pedant, voor mij uit, mijn favoriete stamcafé binnen wandelde.
Mijn lichaam, ooit gestroomlijnd en gezond heeft afgelopen maandag de gezegende leeftijd van 51 bereikt. De acne heeft plaatsgemaakt voor een toenemend aantal kraaienpootjes. (Waarom noemen ze dat zo? Heb je een kraai al eens bekeken! Die zit echt strak in zijn vel!!! Of gaat het om de ‘driepuntige spijker’ gebruikt ter versperring op de weg om auto’s lekke banden te bezorgen?
(een geweldige en oh zo vrouwvriendelijke vergelijking zeg!)
Het strakke, jonge vel is inmiddels vervangen door een weelderige, zichtbare, onderhuidse … film ... (Zeg maar gerust een heel archief en niet echt zo netjes gerangschikt)
Maar die onzekere jonge meid is een zelfbewuste, krachtige vrouw geworden met terugkerende pretlichtjes in de ogen. Door de ervaringen en keuzes die ik in het leven gemaakt heb ben ik me bewust van een innerlijke, jeugdige eeuwigheid in mijn hart.
Hoe graag zou ik deze innerlijke levendigheid weerspiegeld zien in een gezond en energiek lichaam. Voor mezelf want ik heb nog zoveel actieve jaren in het vooruitzicht. Jaren die ik met de kracht van puur leven zou willen vullen. Voor mijn kinderen want zij hebben recht op een gezonde moeder, ook als ze straks niet meer thuis wonen. Voor mijn kleinkinderen die er hopelijk ooit zullen komen. Voor mijn omgeving want ik zou op gezondheidsvlak graag een inspiratie willen zijn.
The sky is the limit … een heerlijk toekomstbeeld.
donderdag 23 december 2010
December 2010
Het kan soms anders lopen in het leven.
Zo anders dan ik gedacht had dat het zou gaan, zo anders dan ik gewild had. Het jaar 2010 begon en ik had goede voornemens die meestal gaandeweg aan kracht ingeboet hebben omdat iedere keer weer iets anders mijn aandacht eiste.
Het hier en nu … ‘being in the moment’…
“Het gaat allemaal zo snel!” hoor je mensen zeggen. “Het jaar is voorbij gevlogen!”.
Timemanagement en agenda’s ten spijt, paste het voor velen niet allemaal in de toebedeelde tijd. Te druk’ was dit jaar het trendy begrip. Als je het niet druk had hoorde je er niet echt bij, stond je aan de kant te kijken naar de stress van een spel dat, zeer overtuigend, ‘het leven’ heet. Misschien stond je er wanhopend bij omdat je mee wilde doen. Of met je hoofd een beetje gebogen, het hele spel niet begrijpend. Of mededogend omdat je ondertussen wist dat iedereen zijn eigen pad te volgen heeft.
Het kan soms anders lopen in het leven.
Plots gebeurt er iets in dat drukke jaar dat je stil doet staan, de tijd doet vergeten en alles wat oh zo belangrijk was een seconde daarvoor, nu in het niets doet verdwijnen.
Een zonnig kindje dat geboren werd of je pc die, uiteraard op het verkeerde moment, crashte. Een tragisch ongeluk of een mens die je verraste met een hart vol liefde. De verwarming die het in de kou plots niet meer deed of dat ene telefoontje dat je recht in je kern raakte. Een schitterende zonsondergang, de eerste maagdelijke sneeuw of een dierbare poes of schattige hond die veel te snel uit je leven verdween. Een klein vogeltje dat een verloren insect vond voor je raam terwijl je je jas wilde grijpen om snel nog die ene dringende boodschap te doen. Het moment waarop je iemands armen om je heen voelde en je je helemaal veilig voelde. De verkeerde of de juiste beslissing die je trof. De glimlach in de ogen van je kind die je hart helemaal verwarmde.
Al die dingen die je plannen van dat moment doorstroomden en eventjes of soms voor altijd een transformatie teweeg brachten. Waar het ene moment de adrenaline door je lijf raasde kwam daarna hopelijk berusting in het feit dat het anders ging dan jij gewild had en misschien bracht het je zelfs geluk waar je het helemaal niet verwacht had.
Een jaar waar zoveel over te zeggen valt is anders gelopen dan de meesten van ons konden bedenken toen we 12 maanden geleden, met het glas in onze hand, klonken op een gelukkig en voorspoedig jaar met al onze dromen en wensen.
Voor het eerst in mijn hele leven kon ik dit jaar de koude winter verwelkomen. Ik begreep als nooit tevoren waarom de bomen hun sappen terugtrokken en voelde de ruimte in de verinnerlijking die dit seizoen ons te bieden heeft. Ik ben nog steeds geen fan van de gure koude en weet dat ik straks de lente met open armen ontvangen zal. Maar de sneeuw ontroerde me doordat ze zacht haar witte deken over de ingetogenheid van de aarde legde en ik de kans kreeg om in de onzekerheden van mijn huidig leven het moment te vinden waarop tijd niet meer bestaat, wensen een mythe zijn en het moment mijn witte, zachte deken is.
Soms sta je op een kruispunt in je leven en kan je eventjes geen kant meer uit. In dat moment leeft de rust waarnaar je verlangde tijdens de drukke weg die je even daarvoor nog liep.
Het hier en nu … being in the moment.
Warme wintergroeten, Daisy
dinsdag 30 november 2010
Bas en Zijn eerste sneeuw
Op een warme zondag in augustus kregen we bezoek van een klein, sneeuwwit katertje dat dringend zocht naar een nieuw onderkomen.
Werd hij gestuurd op de een of andere onzichtbare manier? Dan was het misschien omdat hij al van ver mijn weke hart kon voelen, dat bij het aanschouwen van die prachtige, vurige ogen en dat heerlijke gespin nooit nee zou kunnen zeggen. Liefdevol namen we hem op in ons gezin, hopend dat Tijger, onze 10 jaar oude kater, hem ook zou aanvaarden. We wensten de nieuwkomer succes want zijn voorganger was het niet gelukt een plaatsje te veroveren in Tijgers’ hoge toren.
Ondertussen zijn we eind november.
Bas, zoals we hem genoemd hebben, is een slank, gespierde, levendige puber geworden die al heel wat avonturen en dus ook dierenartsbezoeken beleefd heeft. Tijger, die in mensenjaren vertaald, mijn gezegende leeftijd heeft bereikt, is niet zo opgezet met al dat drukke gedoe en laat dat onder niet mis te verstane kattentaal merken. Alleen heeft Bas daar niet echt een boodschap aan want hij wilt toch gewoon maar spelen, kom nou!
Het was nog donker toen mijn dochter vanochtend naar haar stageplek vertrok en de katten beneden op mij zaten te wachten. In bed was het lekker warm en ik had weinig animo om eruit te komen. Bas dacht daar anders over en sprong vlak naast mijn gezicht op bed, luid spinnend en super actief. Even later stonden ze beneden allebei zenuwachtig voor de deur te draaien. Weliswaar nadat ze hun buikje rond gegeten hadden aan een heerlijk geurende vleesmaaltijd … tenminste … voor hun dan toch. Op mijn nuchtere maag meuren die geuren in een afstotelijk palet. Tijdens het naar buiten dringen gaf Tijger nog een laatste blazende waarschuwing aan Bas en vertrok, richting … onbekend. Bas wilde hem vrolijk achterna rennen tot hij besefte dat er iets vreemds aan de hand was. Hij bleef staan, keek om zich heen, aarzelde, snuffelde en vond dat rare, witte goedje op de grond één groot mysterie. Heel voorzichtig, pootje voor pootje, waagde hij zich op het witte sneeuwtapijt.
Timide en alert werd meter na meter verkend. Het was een gek gezicht om die witte, bevallige kater in snel tempo, een beetje ineengedrongen, letterlijk in de sneeuw te zien verdwijnen, het avontuur tegemoet. Even later zag ik hem heen en weer rennen, sneeuw optillend alsof het een prooi was, de staart in de lucht en een gekromde rug van pret. Zijn ochtend was alvast schitterend begonnen.
Toen ik mijn zoon uitzwaaide naar school zat er een grote glimlach op zijn gezicht. Hij maakte vrolijke danspasjes in de sneeuw, draaide zich nog een laatste keer om zijn as, zwaaiend naar mij en verdween toen in snel tempo zijn eigen avontuur tegemoet. Zijn ochtend was tenminste alvast schitterend begonnen.
dinsdag 23 november 2010
Herfstwandeling
Dag mooi mens
Gisteren wandelden we in het prachtige gebied, de Teut, in Zonhoven.
De bomen en struiken schitterden in de zon en de natuur gaf ons een kleurenspel van ingetogen brons, lichtgevend goudgeel, diep oranje, en zachtgroen. De aarde werd zichtbaar tussen de grote, steeds donker wordende heidevlakten. De dennen en sparren beginnen aan een glorietijd nu ze opvallen tussen de stilaan kalende bomen.
Ik ben niet zo’n wintertype en beleef de herfst altijd met een stukje melancholie, de prachtige herfsthemels inademend alsof ik ze nooit meer terug zal zien. Dat is ook zo. Volgend jaar zullen er nieuwe zijn … gelukkig.
Tijdens onze wandeling deelden we hoe verschillend we de seizoenen ervaren. Het was goed om te reflecteren tijdens het genieten van zoveel kleurenrijkdom. Ik nam me voor om de herfst straks echt los te laten en de winter als de verinnerlijking die ze verdient, te verwelkomen.
Ik wens jou en je geliefden nog mooie, late herfstdagen
Warme groeten en een heerlijke dag!
Daisy
www.innerpearl.eu
Gisteren wandelden we in het prachtige gebied, de Teut, in Zonhoven.
De bomen en struiken schitterden in de zon en de natuur gaf ons een kleurenspel van ingetogen brons, lichtgevend goudgeel, diep oranje, en zachtgroen. De aarde werd zichtbaar tussen de grote, steeds donker wordende heidevlakten. De dennen en sparren beginnen aan een glorietijd nu ze opvallen tussen de stilaan kalende bomen.
Ik ben niet zo’n wintertype en beleef de herfst altijd met een stukje melancholie, de prachtige herfsthemels inademend alsof ik ze nooit meer terug zal zien. Dat is ook zo. Volgend jaar zullen er nieuwe zijn … gelukkig.
Tijdens onze wandeling deelden we hoe verschillend we de seizoenen ervaren. Het was goed om te reflecteren tijdens het genieten van zoveel kleurenrijkdom. Ik nam me voor om de herfst straks echt los te laten en de winter als de verinnerlijking die ze verdient, te verwelkomen.
Ik wens jou en je geliefden nog mooie, late herfstdagen
Warme groeten en een heerlijke dag!
Daisy
www.innerpearl.eu
donderdag 28 oktober 2010
workshop op 16 november 2010
"over aarden & verbinden ... en hoe je dat doet..."
In deze tijd waarin er een enorme spirituele groei bezig is en de energie naar boven gemakkelijk opent, is het belangrijker dan ooit om goed geaard te zijn.
Met je benen stevig en soepel op de grond kom je terecht in een veilige basis in jezelf van waaruit je je kunt verbinden met de kosmos.
Zo wordt het mogelijk om jezelf en je omgeving energetisch te reinigen, jezelf te beschermen waar nodig is. Om te voelen waar je energie zit en hoe anders het voelt als je deze weer een aarding en verbinding geeft. Om bewust te kiezen voor een hartsverbinding als je wilt delen zonder jezelf te verliezen.
Aarden & verbinden is een geboorterecht en een schitterend geschenk voor jou en de wereld.
Van harte welkom
Daisy Was
www.innerpearl.eu
In deze tijd waarin er een enorme spirituele groei bezig is en de energie naar boven gemakkelijk opent, is het belangrijker dan ooit om goed geaard te zijn.
Met je benen stevig en soepel op de grond kom je terecht in een veilige basis in jezelf van waaruit je je kunt verbinden met de kosmos.
Zo wordt het mogelijk om jezelf en je omgeving energetisch te reinigen, jezelf te beschermen waar nodig is. Om te voelen waar je energie zit en hoe anders het voelt als je deze weer een aarding en verbinding geeft. Om bewust te kiezen voor een hartsverbinding als je wilt delen zonder jezelf te verliezen.
Aarden & verbinden is een geboorterecht en een schitterend geschenk voor jou en de wereld.
Van harte welkom
Daisy Was
www.innerpearl.eu
woensdag 18 augustus 2010
Het Zonneklasje en het Volksfeest
(op de Pukkelpopweide te Hasselt)
Altijd op de uitkijk naar mogelijkheden om ons Zonneklasje meer bekendheid te geven, zag ik in ‘De Hasselaar’ de aankondiging van een groot Volksfeest in Kiewit op 13 augustus 2010.Feest op de Pukkelpopweide met optredens en kinderanimatie!
“Dààr hadden we bij moeten zijn!”, was het eerste waaraan ik dacht. Jammer dat ik het niet eerder had gezien. De volgende dag besloot ik alsnog contact op te nemen met de organisatie en al heel snel kreeg ik een e-mail terug met een enthousiaste bevestiging. Een korte meeting met de zeer efficiënte Hilde, volgde. Er werden afspraken gemaakt waarna ik op vrolijke vleugels terug naar huis reed.
Een week later werden Iris en ik met een shuttle over de Pukkelpopweide naar het Tipidorp gereden. Dat op zich was een waar spektakel.
Wat een ongelooflijk groot domein en een nog grotere bedrijvigheid van mensen en voertuigen, stellages, podia, units, kantoren, tenten en materialen. Het was prachtig om de opbouw van dit festival nu eens niet van op de weg, maar van binnenuit te kunnen volgen.
Bij het Tipidorp aangekomen maakten we kennis met de medewerkers van de Blokkendoos. Zij hadden in openlucht een heel thema uitgewerkt rond Indianen en richtten een tipi in met djembés en een verhalenverteller.
Er waren jongleurs en grimeurs aanwezig om de kinderen te amuseren …
en wij dus … Iris en ik … met ons Zonneklasje!
Bij ‘onze’ tipi stond het verwijsbord al klaar en in de beschermende, ruime canvastent richtten wij met een zonnig hart een plekje in waar we kinderen van ‘harte’ welkom konden heten .
Er waren dozen vol kleurpotloden en stiften, fleurige kussens met bloemen in helder rood en blauw, veel verschillende mandala’s en een hoekje met kinderboeken. Iris en ik improviseerden een altaartje onder onze organza regenboog en versierden het met rozekwarts, bergkristal en amethist. 
Een buddha, een engel en een raaf stonden symbool voor verschillende strekkingen en leefwijzen. Elfenkaarten en rozerode hartjes lagen aan de voet ervan en de himalayalamp uit mijn praktijk verlichtte het geheel op zachte wijze.
Toen alles klaar was sloten Iris en ik onze ogen en vulden de ruimte met onze harten, verbonden met aarde en kosmos. De wierook vulde heel licht en zacht de tipi met een blijde, wilde bloemengeur en verspreidde heel subtiel via het rookgat onze intentie over het terrein.
We waren er klaar voor.
Kinderen en ouders liepen in en uit. Ze wilden weten wat een Zonneklasje was en hoe meer de tijd verstreek, des te gemakkelijker vonden de kinderen hun weg naar de mandala’s, de elfenkaarten, de boeken en des te langer bleven ze zitten. Deze zonnetjes waren klein en groot, geboeid, nieuwsgierig, heel stil of bijdehand.
Een groepje jongens en meisjes van 10, 11 jaar kwam binnen als een ongelooflijk grote energiebundel. Ze wilden weten wat het Zonneklasje was. Ik nodigde ze uit om te gaan zitten in onze cirkel en vertelde wat we zoal deden in ons Zonneklasje. De hele bundel energie scheen op te lichten toen ik het woord ‘meditatie’ uitsprak. Oh ja, dat wilden ze wel eens proberen. Ze gingen zonder meer liggen, sloten hun ogen en ik nam ze eventjes mee naar hun eigen veilige plekje.
Het was zo mooi om dit te beleven. Hoe die jonge pubers genoten van de rust in zichzelf terwijl er buiten op het podium livemuziek klonk, djembéklanken en een stem via een microfoon de tipi binnendrongen en mensen levendig in en uit liepen. Ik was onder de indruk en vond het tegelijk heel normaal, die vanzelfsprekendheid waarmee zij in staat waren helemaal in het hier en nu te blijven. Later kwamen er nog enkelen van hen terug en vroegen of we nog eens konden mediteren, ook eens elfenkaartjes mochten trekken en Iris gaf ze met plezier uitleg over hun keuze. De zin om een Zonneklasje voor deze leeftijdsgroep te starten vormde zich weer eens in mijn hart.
Zonder we het beseften was het half negen geworden. Het einde van de kinderanimatie in het Tipidorp en voor mij het sein om de kinderen hun laatste stickers en tekeningen mee te geven en de tipi te sluiten.
Iris en ik ontvingen meer dan honderd kinderen en vele ouders. We zongen het liedje van de Wandelende Boom, mediteerden, lazen boekjes, hingen de vele, kleurige mandala’s op en beantwoorden heel wat vragen over het Zonneklasje en Innerpearl.De tijd was voorbij gevlogen.
Toen iedereen weg was en ik alleen in de opgeruimde tipi stond voelde ik mij intens dankbaar voor deze mooie dag. Ik liep naar buiten en besefte dat ik zonder pauze de hele middag in de tipi had doorgebracht. Het was een lekker gevoel en terwijl ik op de auto wachtte om alles weer naar huis te vervoeren praatte ik nog wat na met enkele mensen op het terrein.
Daar werd ik ter plekke getrakteerd op een schitterend extraatje om de avond af te ronden. Een groepje jonge pukkelpop-medewerkers kwam het Tipidorp ingewandeld en liep in een rechte lijn onze tipi in. Het schonk me een enorme voldoening toen ik in de tipi keek en ze zag dansen en springen. De energie die wij met zijn allen gevoed hadden wervelde zich om hun heen en kleurde vrolijk met hun mee naar buiten, op weg naar hun volgende bestemming …
…doel bereikt … liefs, Daisy
Daar werd ik ter plekke getrakteerd op een schitterend extraatje om de avond af te ronden. Een groepje jonge pukkelpop-medewerkers kwam het Tipidorp ingewandeld en liep in een rechte lijn onze tipi in. Het schonk me een enorme voldoening toen ik in de tipi keek en ze zag dansen en springen. De energie die wij met zijn allen gevoed hadden wervelde zich om hun heen en kleurde vrolijk met hun mee naar buiten, op weg naar hun volgende bestemming …
…doel bereikt … liefs, Daisy
maandag 24 mei 2010
Pinksteren 2010
Pinksteren, feest van het Licht dat neerdaalt in en op ons en vreemde tongen boven ons hoofd die ons de gelegenheid geven elkaar te begrijpen in elke taal.
Wat is het lang geleden. Ik besloot vanochtend maar op te zoeken op internet waar deze dag voor stond, want ik kon het me niet meer herinneren. Misschien omdat er vroeger een hele lading aan vastzat?
Na een behoorlijk luie ochtend in mijn kamerjas hangt er nu buiten was te drogen en terwijl ik mijn gedachten toevertrouw aan de laptop staat er naast mij een glas witte wijn waar ik regelmatig met het nodige genot een slokje van neem. Mijn brein zal lichtjes benevelen … door de wijn weliswaar … aangemoedigd door een warme zon die me al meteen in de schaduw dreef. Er gaat een heerlijk lentebriesje gepaard met die zon en dat voel ik behaaglijk langs mijn half ontblote rug en armen kriebelen.
Zou ik nu verdoemd worden? Alles bij elkaar genomen zit ik hier aardig wat ‘zonden’ te bedrijven. Verdoemd is misschien wat veel, maar zuster Elisabeth, in de nonnenschool waar ik een gedeelte van mijn jeugd doorbracht, zou het er niet echt mee eens zijn denk ik.
Ik geniet, het voelt lekker …
Terug naar Pinksteren, feest van het Licht.
Vanochtend was ik klaarwakker om 7u. De zon scheen en ik had zin om op te staan.
Mijn kleurrijke ontbijt bestond uit een kom fruitsla die ik gisteren maakte, een kwartiertje later gevolgd door een smakelijke mok warme koffie, gedronken in een hoekje van de tuin, ondertussen de kraaien observerend die hun jongen voeren in hun nest in de schoorsteen.
Nog voor de ochtend om was had ik al een paar liefdevolle gesprekken gevoerd op MSN met enkele mensen die in mijn hart wonen.
Licht? Ja, dat voelde ik vandaag zeker op mij schijnen. Het deed deugd.
Ik was benieuwd hoe het zat met die vreemde tongen? Ik bedacht dat het misschien heel eenvoudig wilde zeggen dat als het Licht in je schijnt, je de taal van de liefde spreekt en die is ‘gewoon’ universeel?
Onmiddellijk daarna kreeg ik een wel heel bijzonder telefoontje van een vrouw die ik niet kende. Ze wilde graag een afspraak maken voor een Innerlijke Reis en vertelde mij dat ze gisteren een hele tijd met iemand gesproken had die ze pas ontmoet had. Het was zo mooi om haar enthousiasme te horen over deze nieuwe persoon in haar leven. Het droeg de onschuld van een hart zonder oordeel in zich.
Blijkbaar was er een probleem en deze man vond mij de moeite waard om dat probleem te helpen klaren. Hij zag mij in het Licht zag staan.
Om dat op Pinksterdag te horen, ja, ik kan het niet ontkennen, dat doet toch wel wat met je.
Mijn hart vult zich nog meer met liefde en licht en in dat moment begrijp ik even de vreemde tongen boven mijn hoofd.
Er verschijnt een zoete glimlach op mijn gezicht en een zoute traan van dankbaarheid …
Wat is het lang geleden. Ik besloot vanochtend maar op te zoeken op internet waar deze dag voor stond, want ik kon het me niet meer herinneren. Misschien omdat er vroeger een hele lading aan vastzat?
Na een behoorlijk luie ochtend in mijn kamerjas hangt er nu buiten was te drogen en terwijl ik mijn gedachten toevertrouw aan de laptop staat er naast mij een glas witte wijn waar ik regelmatig met het nodige genot een slokje van neem. Mijn brein zal lichtjes benevelen … door de wijn weliswaar … aangemoedigd door een warme zon die me al meteen in de schaduw dreef. Er gaat een heerlijk lentebriesje gepaard met die zon en dat voel ik behaaglijk langs mijn half ontblote rug en armen kriebelen.
Zou ik nu verdoemd worden? Alles bij elkaar genomen zit ik hier aardig wat ‘zonden’ te bedrijven. Verdoemd is misschien wat veel, maar zuster Elisabeth, in de nonnenschool waar ik een gedeelte van mijn jeugd doorbracht, zou het er niet echt mee eens zijn denk ik.
Ik geniet, het voelt lekker …
Terug naar Pinksteren, feest van het Licht.
Vanochtend was ik klaarwakker om 7u. De zon scheen en ik had zin om op te staan.
Mijn kleurrijke ontbijt bestond uit een kom fruitsla die ik gisteren maakte, een kwartiertje later gevolgd door een smakelijke mok warme koffie, gedronken in een hoekje van de tuin, ondertussen de kraaien observerend die hun jongen voeren in hun nest in de schoorsteen.
Nog voor de ochtend om was had ik al een paar liefdevolle gesprekken gevoerd op MSN met enkele mensen die in mijn hart wonen.
Licht? Ja, dat voelde ik vandaag zeker op mij schijnen. Het deed deugd.
Ik was benieuwd hoe het zat met die vreemde tongen? Ik bedacht dat het misschien heel eenvoudig wilde zeggen dat als het Licht in je schijnt, je de taal van de liefde spreekt en die is ‘gewoon’ universeel?
Onmiddellijk daarna kreeg ik een wel heel bijzonder telefoontje van een vrouw die ik niet kende. Ze wilde graag een afspraak maken voor een Innerlijke Reis en vertelde mij dat ze gisteren een hele tijd met iemand gesproken had die ze pas ontmoet had. Het was zo mooi om haar enthousiasme te horen over deze nieuwe persoon in haar leven. Het droeg de onschuld van een hart zonder oordeel in zich.
Blijkbaar was er een probleem en deze man vond mij de moeite waard om dat probleem te helpen klaren. Hij zag mij in het Licht zag staan.
Om dat op Pinksterdag te horen, ja, ik kan het niet ontkennen, dat doet toch wel wat met je.
Mijn hart vult zich nog meer met liefde en licht en in dat moment begrijp ik even de vreemde tongen boven mijn hoofd.
Er verschijnt een zoete glimlach op mijn gezicht en een zoute traan van dankbaarheid …
dinsdag 20 april 2010
verslag zonneklasje april
Een zonnige zaterdag in de paasvakantie.
Het thema van het Zonneklasje is: “Zaadjes op aarde.”
Vandaag hebben we het gezelschap van Evi die een opleiding tot gezondheidsconsulent volgt en interesse heeft in ons Zonneklasje. Zij vergezelt ons in onze meditatie waarin we o.a. “onze” kinderen verwelkomen. We verwachten vandaag 3 nieuwe kinderen en kijken uit naar ons groepje dat aardig groeit. Bij aankomst groeten blije gezichtjes ons en in de cirkel maken we plaats voor de nieuwelingen.
Na de traditionele begroeting en de ronde in de cirkel doen we een meditatie die ons via ons eigen unieke plekje naar onze ademhaling leidt. We sturen onszelf, onze omgeving en de wereld met onze ademhaling, bellen gevuld met liefde, vrede, vriendschap, knuffels en meer.
Na de meditatie gaan we naar buiten waar iedereen een buisje met bellenblaasmiddel krijgt. Al spelend zetten we in daden om wat we net in de meditatie deden en zingen ons ‘lijf’lied over de wandelende boom.
De kinderen … en wij … vinden het heerlijk!
Daarna gaan we bosaardbeiplantjes in de tuin onderzoeken. Iedereen zoekt voor zichzelf een mooi plantje uit en ontdoet het van zijn uitloper. We planten het in een potje terwijl ik vertel over de wonderbaarlijke eigenschappen van de bosaardbei. Hetzelfde doen we met heerlijk geurende lavendel en zijn helende rijkdom en als laatste planten we een zaadje van de Oost-Indische Kers, een bloem met ongekende mogelijkheden.
Evi vond een recept voor kruidenpannenkoeken en Iris gaat samen met alle kinderen in onze tuin op zoek naar paarse dovenetel, weegbree, paardebloemblad en andere kruiden die altijd voorradig zijn in de natuur. De kinderen zoeken enthousiast en ontdekken zo de verschillen tussen eetbare en niet eetbare kruiden die gewoon in onze tuin groeien.
Iris maakt het deeg, ik zorg ervoor dat de kinderen hun handen goed gewassen hebben en dat alle kruiden fijn gemixt zijn en Evi maakt samen met enkele kinderen een lekkere kruidenkwark voor op de pannenkoeken straks.
Ik sta met veel plezier een tijdje achter het fornuis wanneer de kinderen de kruidenpannenkoeken met smaak verorberen met de hulp van Iris en Evi.
De keuken ruikt heerlijk en iedereen heeft het naar de zin.
Ik zal straks aardig mogen poetsen om alle vette vingerafdrukken die overal verschijnen weg te krijgen. Maar zoals ik bij het vorige zonneklasje ook al zei: “het kan de pret niet drukken”.
De voormiddag is voorbij gevlogen.
De afsluiting in de kring is liefdevol als altijd en we eindigen met een welgemeend Namasté.
Er volgt ter afsluiting nog een verhaaltje over mieren en andere kleine wezentjes die een groot probleem oplossen door samen te werken zonder geweld en dat tot een goed einde brengen.
Dan komen de ouders binnen en is er weer een prachtig zonneklasje voorbij.
Zonnegroetjes, Daisy & Iris
ps: het volgende zonneklasje is op 22 mei.
Het thema van het Zonneklasje is: “Zaadjes op aarde.”
Vandaag hebben we het gezelschap van Evi die een opleiding tot gezondheidsconsulent volgt en interesse heeft in ons Zonneklasje. Zij vergezelt ons in onze meditatie waarin we o.a. “onze” kinderen verwelkomen. We verwachten vandaag 3 nieuwe kinderen en kijken uit naar ons groepje dat aardig groeit. Bij aankomst groeten blije gezichtjes ons en in de cirkel maken we plaats voor de nieuwelingen.
Na de traditionele begroeting en de ronde in de cirkel doen we een meditatie die ons via ons eigen unieke plekje naar onze ademhaling leidt. We sturen onszelf, onze omgeving en de wereld met onze ademhaling, bellen gevuld met liefde, vrede, vriendschap, knuffels en meer.
Na de meditatie gaan we naar buiten waar iedereen een buisje met bellenblaasmiddel krijgt. Al spelend zetten we in daden om wat we net in de meditatie deden en zingen ons ‘lijf’lied over de wandelende boom.
De kinderen … en wij … vinden het heerlijk!
Daarna gaan we bosaardbeiplantjes in de tuin onderzoeken. Iedereen zoekt voor zichzelf een mooi plantje uit en ontdoet het van zijn uitloper. We planten het in een potje terwijl ik vertel over de wonderbaarlijke eigenschappen van de bosaardbei. Hetzelfde doen we met heerlijk geurende lavendel en zijn helende rijkdom en als laatste planten we een zaadje van de Oost-Indische Kers, een bloem met ongekende mogelijkheden.
Evi vond een recept voor kruidenpannenkoeken en Iris gaat samen met alle kinderen in onze tuin op zoek naar paarse dovenetel, weegbree, paardebloemblad en andere kruiden die altijd voorradig zijn in de natuur. De kinderen zoeken enthousiast en ontdekken zo de verschillen tussen eetbare en niet eetbare kruiden die gewoon in onze tuin groeien.
Iris maakt het deeg, ik zorg ervoor dat de kinderen hun handen goed gewassen hebben en dat alle kruiden fijn gemixt zijn en Evi maakt samen met enkele kinderen een lekkere kruidenkwark voor op de pannenkoeken straks.
Ik sta met veel plezier een tijdje achter het fornuis wanneer de kinderen de kruidenpannenkoeken met smaak verorberen met de hulp van Iris en Evi.De keuken ruikt heerlijk en iedereen heeft het naar de zin.
Ik zal straks aardig mogen poetsen om alle vette vingerafdrukken die overal verschijnen weg te krijgen. Maar zoals ik bij het vorige zonneklasje ook al zei: “het kan de pret niet drukken”.
De voormiddag is voorbij gevlogen.
De afsluiting in de kring is liefdevol als altijd en we eindigen met een welgemeend Namasté.
Er volgt ter afsluiting nog een verhaaltje over mieren en andere kleine wezentjes die een groot probleem oplossen door samen te werken zonder geweld en dat tot een goed einde brengen.
Dan komen de ouders binnen en is er weer een prachtig zonneklasje voorbij.
Zonnegroetjes, Daisy & Iris
ps: het volgende zonneklasje is op 22 mei.
zondag 28 februari 2010
Verslag Zonneklasje maart
Zaterdag, 13 maart 2010.
Op verzoek van de ouders begint ons zonneklasje vanaf nu een uurtje later. Dat is prima voor Iris en mij. Het is tenslotte weekend.
Dekens en knuffels liggen klaar onder de kleurige regenboog. De zonnetjes met de namen van de kinderen en de praatstok liggen in de cirkel. Het thema van vandaag is: “Vlinders zijn vrij”. We hebben plaatjes van vlinders, rupsen en cocons uitgezocht en er ligt een klein geschenkje op elk kind te wachten als ze straks naar huis gaan. Iris en ik hebben zoals gewoonlijk gemediteerd en in onze harten de kinderen al warm verwelkomd.
Iets voor tienen stapt L. uit haar vaders’ auto en komt aangelopen alsof ze al die weken hartstochtelijk op me heeft zitten wachten. Ze draagt rode roosjes in haar uitgestoken handje en vliegt letterlijk in mijn
armen. De energie wordt terstond nog zoveel mooier dan hij al was.
Al ‘onze’ kinderen komen aan en in hun prachtige ogen zien we een blije herkenning. Een blijheid vol kracht die je dankbaar maakt vanbinnen, gelukkig dat je hier deel van mag zijn.
Er is niets perfect in de ogen van de kritische volwassen mens, maar in het gezelschap van kinderen is alles zomaar ineens gewoon goed. Geen met zorg gekozen woorden, geen verstoppertje achter houdingen en maskers. Puur en gewoon laten zien we ze zijn … perfect, zoals ze zijn.
Als het laatste kindje binnen is en alle ouders weg zijn kom ik de kamer in waar ik blij verrast zie dat de kinderen als vanzelfsprekend een plaatsje in de kring onder de regenboog gevonden hebben en hun eigen kussen en knuffels lekker bij zich leggen.
Iris en ik zingen over de wandelende boom, ons ‘lijf’liedje om te aarden en helemaal hier te zijn. Ze zingen langzaam aan bijna allemaal mee. De meegebrachte knuffels krijgen de nodige aandacht en we doen een voorstellingsrondje en een update van degenen die er vorige keer ook waren. We praten over vlinders en wat ze allemaal doen. Hoe een eitje via een rups en een cocon tenslotte een vlinder wordt en hoeveel verschillende exemplaren er wel zijn.
De meditatie van vandaag brengt ons via ons eigen bijzondere plekje naar een spel met de prachtigste vlinders in de meest schitterende kleuren en ik benadruk eventjes hoe we de weg naar hier altijd kunnen vinden als we dat graag willen.
We bestuderen grondig en lachend elkaars gezicht met een loep en ontdekken dat we allemaal anders zijn en toch ook weer hetzelfde. Net als de vlinders…
Veranderen, transformeren en groeien, de nodige bescherming ontwikkelen, alles komt aan bod in een taal die we allemaal begrijpen. Een taal van woorden, stiltes, bewegingen, tekeningen en gezang.
Daarna volgt een gesprek over hoe je jezelf kunt beschermen en hoe je krachtig in jouw eigen energie kunt staan. Hoe je die energie kunt gebruiken om een ander te steunen en de onderlinge verbondenheid te voelen. Sommigen delen zonder schroom hun eigen gedachten en gevoelens en anderen kijken rustig rond. Wijze woorden en waardevolle stiltes wisselen elkaar af en vullen de kamer.
Na het kijken of ze kleuren bij de anderen of zichzelf kunnen ontdekken, tekenen ze zichzelf in hun eigen cocon of aura. Het is een feest om te zien hoe ze zichzelf, helemaal vanuit hun zelf-vertrouwen, in allerlei kleuren en vormen neerzetten.
Ze worden warm enthousiast als Iris hen een vlinder laat knutselen van een simpele eierdoos, verf, glitter en pijpenragers. Ik zal nog weken glitters vinden in de keuken, maar dat kan de pret niet drukken als ik de sprankeling in hun ogen zie, terwijl ze geconcentreerd hun vlinder ontwerpen waarvan ze de kleuren met een zekere ernst en zorg kiezen en mengen.
Tijdens het verorberen van lekker warme chocolademelk en vanillecake komt S. met een boekje en vraagt me om een verhaaltje over “Rupsje-nooit-genoeg” voor te lezen, terwijl hij bij me op de stoel kruipt. Het ene boekje is nauwelijks uitgelezen of hij staat al klaar met een ander. Hij krijgt er niet genoeg van.
Ondertussen zijn er kinderen aan mandala’s begonnen terwijl anderen nog aan het knutselen zijn.
Een heerlijke ongedwongenheid geeft deze ochtend een echt lentegevoel. Ze voelen zich vrij, deze mooie vlinders. Ze moeten nergens aan deelnemen en mogen gewoon iets anders doen dan de anderen. Nee hoor, het schept geen chaos of geeft geen problemen.
Het gaat allemaal heel gewoon en rustig zijn gangetje … alsof het nooit anders geweest is…
Gisterenavond las ik een artikel in het tijdschrift Spiegelbeeld over macht en onmacht loslaten. Het volgende bleef hangen toen ik het licht doofde en lekker onder de dekens kroop:
“Als we vanuit onze uniciteit en wezenskern leven dan zijn er geen regels meer nodig, dan leven we in verbinding met het grote geheel en vallen we samen met onze verantwoordelijkheid. We dragen dan alleen uit wat innerlijk ook echt verworven is."
Zoals ik al schreef: “Het gaat allemaal heel gewoon en rustig zijn gangetje … alsof het nooit anders geweest is.”
Warme zonnegroeten, Daisy en Iris
Op verzoek van de ouders begint ons zonneklasje vanaf nu een uurtje later. Dat is prima voor Iris en mij. Het is tenslotte weekend.
Dekens en knuffels liggen klaar onder de kleurige regenboog. De zonnetjes met de namen van de kinderen en de praatstok liggen in de cirkel. Het thema van vandaag is: “Vlinders zijn vrij”. We hebben plaatjes van vlinders, rupsen en cocons uitgezocht en er ligt een klein geschenkje op elk kind te wachten als ze straks naar huis gaan. Iris en ik hebben zoals gewoonlijk gemediteerd en in onze harten de kinderen al warm verwelkomd.
Iets voor tienen stapt L. uit haar vaders’ auto en komt aangelopen alsof ze al die weken hartstochtelijk op me heeft zitten wachten. Ze draagt rode roosjes in haar uitgestoken handje en vliegt letterlijk in mijnarmen. De energie wordt terstond nog zoveel mooier dan hij al was.
Al ‘onze’ kinderen komen aan en in hun prachtige ogen zien we een blije herkenning. Een blijheid vol kracht die je dankbaar maakt vanbinnen, gelukkig dat je hier deel van mag zijn.
Er is niets perfect in de ogen van de kritische volwassen mens, maar in het gezelschap van kinderen is alles zomaar ineens gewoon goed. Geen met zorg gekozen woorden, geen verstoppertje achter houdingen en maskers. Puur en gewoon laten zien we ze zijn … perfect, zoals ze zijn.
Als het laatste kindje binnen is en alle ouders weg zijn kom ik de kamer in waar ik blij verrast zie dat de kinderen als vanzelfsprekend een plaatsje in de kring onder de regenboog gevonden hebben en hun eigen kussen en knuffels lekker bij zich leggen.
Iris en ik zingen over de wandelende boom, ons ‘lijf’liedje om te aarden en helemaal hier te zijn. Ze zingen langzaam aan bijna allemaal mee. De meegebrachte knuffels krijgen de nodige aandacht en we doen een voorstellingsrondje en een update van degenen die er vorige keer ook waren. We praten over vlinders en wat ze allemaal doen. Hoe een eitje via een rups en een cocon tenslotte een vlinder wordt en hoeveel verschillende exemplaren er wel zijn.De meditatie van vandaag brengt ons via ons eigen bijzondere plekje naar een spel met de prachtigste vlinders in de meest schitterende kleuren en ik benadruk eventjes hoe we de weg naar hier altijd kunnen vinden als we dat graag willen.
We bestuderen grondig en lachend elkaars gezicht met een loep en ontdekken dat we allemaal anders zijn en toch ook weer hetzelfde. Net als de vlinders…
Veranderen, transformeren en groeien, de nodige bescherming ontwikkelen, alles komt aan bod in een taal die we allemaal begrijpen. Een taal van woorden, stiltes, bewegingen, tekeningen en gezang.
Daarna volgt een gesprek over hoe je jezelf kunt beschermen en hoe je krachtig in jouw eigen energie kunt staan. Hoe je die energie kunt gebruiken om een ander te steunen en de onderlinge verbondenheid te voelen. Sommigen delen zonder schroom hun eigen gedachten en gevoelens en anderen kijken rustig rond. Wijze woorden en waardevolle stiltes wisselen elkaar af en vullen de kamer.Na het kijken of ze kleuren bij de anderen of zichzelf kunnen ontdekken, tekenen ze zichzelf in hun eigen cocon of aura. Het is een feest om te zien hoe ze zichzelf, helemaal vanuit hun zelf-vertrouwen, in allerlei kleuren en vormen neerzetten.
Ze worden warm enthousiast als Iris hen een vlinder laat knutselen van een simpele eierdoos, verf, glitter en pijpenragers. Ik zal nog weken glitters vinden in de keuken, maar dat kan de pret niet drukken als ik de sprankeling in hun ogen zie, terwijl ze geconcentreerd hun vlinder ontwerpen waarvan ze de kleuren met een zekere ernst en zorg kiezen en mengen.
Tijdens het verorberen van lekker warme chocolademelk en vanillecake komt S. met een boekje en vraagt me om een verhaaltje over “Rupsje-nooit-genoeg” voor te lezen, terwijl hij bij me op de stoel kruipt. Het ene boekje is nauwelijks uitgelezen of hij staat al klaar met een ander. Hij krijgt er niet genoeg van.
Ondertussen zijn er kinderen aan mandala’s begonnen terwijl anderen nog aan het knutselen zijn.
Een heerlijke ongedwongenheid geeft deze ochtend een echt lentegevoel. Ze voelen zich vrij, deze mooie vlinders. Ze moeten nergens aan deelnemen en mogen gewoon iets anders doen dan de anderen. Nee hoor, het schept geen chaos of geeft geen problemen.
Het gaat allemaal heel gewoon en rustig zijn gangetje … alsof het nooit anders geweest is…
Gisterenavond las ik een artikel in het tijdschrift Spiegelbeeld over macht en onmacht loslaten. Het volgende bleef hangen toen ik het licht doofde en lekker onder de dekens kroop:
“Als we vanuit onze uniciteit en wezenskern leven dan zijn er geen regels meer nodig, dan leven we in verbinding met het grote geheel en vallen we samen met onze verantwoordelijkheid. We dragen dan alleen uit wat innerlijk ook echt verworven is."
Zoals ik al schreef: “Het gaat allemaal heel gewoon en rustig zijn gangetje … alsof het nooit anders geweest is.”
Warme zonnegroeten, Daisy en Iris
dinsdag 12 januari 2010
verslag Zonneklasje januari 2010
Het sneeuwde dikke, witte vlokken, er waaide een koude wind uit het Oosten en het weerbericht voorspelde niet veel aangenaams. Maar op de Hasseltse Beverzakstraat 69 in Hasselt, scheen de zon die zaterdagochtend door het hele huis. Wij waren klaar voor een nieuw Zonneklasje!Iris en ik hadden mijn praktijk omgetoverd tot een chakra-tent in 7 kleuren. Op de grond lagen drie dekens op elkaar voor warmte en gezelligheid. Er stond een grote mand met zachte knuffeldieren en op een tafeltje in de hoek keek Boeddha in alle rust op ons neer. Witte rozen bloeiden in een klein rood bloempotje. Er speelde zachte muziek in de aanpalende kamer en naast de rustende engel op de vensterbank brandden 2 kaarsjes.
Op de tafeltjes bij de zetels lagen kinderboeken, mandala’s en kleurpotloodjes en in de keuken lag het fruit voor de smoothies al klaar.
Buiten was het stil, sereen wit en echt koud. Binnen was het heerlijk warm en werden de kinderen steeds rustiger.
We vertelden verhalen over dromen en doosjes (die ze nadien zelf maakten) die je kon vullen met dingen, zodat je ze naar de buitenfee kon brengen die ze omtoverde tot roze en oranje wolken of regen en sneeuw!Al zingend mediteerden we als de mooie, sterke bomen die wij zijn en masseerden daarna onze handen met de geur van duizend jasmijnbloempjes in een superzachte crème.
Elk kind kreeg een steentje dat hen hielp waar nodig en het was zo mooi om van de kinderen te horen dat de kristallen hun werk naar behoren gedaan hadden. Alsof je iets anders zou kunnen verwachten …
Na de reiniging in de kring legden we de steentjes bij de bergkristal om op te laden, zodat ze later hun krachten weer met ons zouden kunnen delen.
Met de toververen uit het verhaal, ontdekten we hoe leuk het was om onszelf en elkaar zachtjes te kriebelen tot we niet anders konden dan lachen.
We voelden waar ons eigen hartje zat en waar we het nog in ons lichaam voelden kloppen. Die warmte gaven we door toen we op ons eigen kussen in de kring, elkaars handen vasthielden en stil de energie ervaarden die door ons heen ging.
Voor de dorst maakten ze zelf smoothies en dat was een festijn. Verschillende fruitsoorten werden uitgeprobeerd ... en niet allemaal even lekker bevonden hoor.
Iris eindigde met een giechelende groepsknuffel waar we allemaal aan deelnamen en na de opmerking van de kinderen dat ze de ochtend heel fijn vonden, begroeten we elkaar met een vriendelijk “namasté”.
De laatste minuten werd er nog wat gelezen en getekend in alle rust …tot … de ouders binnenkwamen. Wat was dat grappig. Het was alsof er een transformatie plaatsvond. Van het ene op het andere moment werden de kinderen druk! Verbaasd merkte een moeder op dat ze verwacht had een soort ‘zen’ situatie aan te treffen in plaats van de haar zo bekende drukte.
Als ik nu terug kijk, voel ik een warme glimlach. Deze kinderen hadden niets te bewijzen.
Ze waren perfect wie ze altijd zijn. Zonder ophef en heel spontaan maakten zij het thema van het Zonneklasje waar … ‘Het is fijn om mij te zijn’…
Zonnegroetjes en tot het volgende zonneklasje op 13 februari 2010! Daisy en Iris
dinsdag 22 december 2009
Column 5: Izibiliboco
2008
Gehaast loop ik door de stad, mijn hoofd vol met alles wat ik nog moet regelen vandaag.
Pas verhuisd -wat hebben we daar naar uitgekeken- bezoek ik al vroeg in de ochtend het gemeentehuis van Hasselt, om mijn gezin officieel in te schrijven.
De zon schijnt, het is oktober en het lijkt alsof de winter dit jaar nog héél ver weg is.
Ik weet het, dat senario bedenk ik ieder jaar weer: ‘Als de winter nou eens wegbleef en er voor altijd lente was ...
Vrolijke vogels die fluiten, zachte zonnestralen en frisse wind, samen spelend met nieuw, doorschijnend en delicaat groen van jonge en oude bomen, die ons allemaal voorzien van oh zo broodnodige zuurstof en bescherming…
Al mijmerend loop ik steeds trager door de Dorpstraat en alsof er iemand zachtjes mijn linkerwang naar rechts duwt, ontwaar ik ‘iets’ bijzonders.
Op een briefje in een etalage, hangt de aankondiging van een eethuisje dat binnenkort haar deuren zal openen. “Izibiliboco”. Dan weet ik nog niet wat het betekent, maar het klinkt prachtig en vanbinnen word ik helemaal enthousiast.
…Alsof de wens - voor altijd lente - hier een antwoord vindt…
2009
B. en ik zitten aan onze favoriete tafel in het achterste gedeelte van Izibiliboco, dat een schitterend woord is voor ‘delicious food’ in Zulu.
We drinken een glaasje ‘fonkelwijn’ met een donkerrood, in honing geconfituurd hybiscusbloempje. Op de achtergrond streelt allerlei muziek uit de hele wereld onze oren. Ondertussen genieten we van de avonturen die Maynie’s leven bevolken. Ze vertelt honderduit en het werkt aanstekelijk om haar zo enthousiast bezig te horen en te zien.
We voelen ons thuis, B. en ik … welkom.
Mijn gedachten dwalen heel even af naar al die keren dat we hier waren. Hoe het elke keer weer een feest is om in Maynie’s winkel & eethuisje binnen te lopen. Hoe ik iedere keer iets nieuw opmerk. Je betreedt een andere wereld daar.
Je treedt binnen in de wereld van Maynie Malan!
De levendige kleuren, de vrolijke stoffen, de prachtige juwelencollectie, de bloeiende orchideeën en andere planten en bloemen, de hart-strelende schilderijen, de tafels en stoelen en de leuke, mooie, aparte, bijzondere snuisterijen die je telkens weer verrassen.
Maynie, die uit een kast, zo uit grootmoeders tijd, een antiek geëtst glas op voet tevoorschijn tovert en er heerlijke, droge witte wijn uit Zuid-Afrika, haar geboorteland, in schenkt.
Vanavond kiezen we voor een zacht broccolisoepje. Op tafel verschijnt vervolgens een ‘slaaitje’ met gevoel voor detail. Dat wordt op de voet gevolgd door de lekkerste Bobootie voor B., die helemaal blij wordt bij het zien van de geneugten op zijn bord. Ik krijg een heerlijk geurende Curry en geniet van een lekkere ‘bite’ .
Wij zitten nooit verlegen om gespreksstof, B. en ik. Maar terwijl we eten, genieten we van de stiltes die vallen tussen ons, om de eerlijke keuken te proeven, die Maynie, met liefde voor het leven zelf, serveert.
We ronden af met een peren-chocoladegebak dat langzaam smelt op je tong en na al deze heerlijkheden geniet B. nog na van een aromatische kop koffie, terwijl Maynie mij een schitterend kannetje muntthee brengt.
Voor mij is het duidelijk waarom mijn aandacht toen naar deze etalage getrokken werd. Omdat ik me, steeds weer, glimlachend laaf aan het altijd aanwezige gevoel van ‘lente’ in het huis van Maynie.
Warme groeten, Daisy Was
Gehaast loop ik door de stad, mijn hoofd vol met alles wat ik nog moet regelen vandaag.
Pas verhuisd -wat hebben we daar naar uitgekeken- bezoek ik al vroeg in de ochtend het gemeentehuis van Hasselt, om mijn gezin officieel in te schrijven.
De zon schijnt, het is oktober en het lijkt alsof de winter dit jaar nog héél ver weg is.
Ik weet het, dat senario bedenk ik ieder jaar weer: ‘Als de winter nou eens wegbleef en er voor altijd lente was ...
Vrolijke vogels die fluiten, zachte zonnestralen en frisse wind, samen spelend met nieuw, doorschijnend en delicaat groen van jonge en oude bomen, die ons allemaal voorzien van oh zo broodnodige zuurstof en bescherming…
Al mijmerend loop ik steeds trager door de Dorpstraat en alsof er iemand zachtjes mijn linkerwang naar rechts duwt, ontwaar ik ‘iets’ bijzonders.
Op een briefje in een etalage, hangt de aankondiging van een eethuisje dat binnenkort haar deuren zal openen. “Izibiliboco”. Dan weet ik nog niet wat het betekent, maar het klinkt prachtig en vanbinnen word ik helemaal enthousiast.
…Alsof de wens - voor altijd lente - hier een antwoord vindt…
2009
B. en ik zitten aan onze favoriete tafel in het achterste gedeelte van Izibiliboco, dat een schitterend woord is voor ‘delicious food’ in Zulu.
We drinken een glaasje ‘fonkelwijn’ met een donkerrood, in honing geconfituurd hybiscusbloempje. Op de achtergrond streelt allerlei muziek uit de hele wereld onze oren. Ondertussen genieten we van de avonturen die Maynie’s leven bevolken. Ze vertelt honderduit en het werkt aanstekelijk om haar zo enthousiast bezig te horen en te zien.
We voelen ons thuis, B. en ik … welkom.
Mijn gedachten dwalen heel even af naar al die keren dat we hier waren. Hoe het elke keer weer een feest is om in Maynie’s winkel & eethuisje binnen te lopen. Hoe ik iedere keer iets nieuw opmerk. Je betreedt een andere wereld daar.
Je treedt binnen in de wereld van Maynie Malan!
De levendige kleuren, de vrolijke stoffen, de prachtige juwelencollectie, de bloeiende orchideeën en andere planten en bloemen, de hart-strelende schilderijen, de tafels en stoelen en de leuke, mooie, aparte, bijzondere snuisterijen die je telkens weer verrassen.
Maynie, die uit een kast, zo uit grootmoeders tijd, een antiek geëtst glas op voet tevoorschijn tovert en er heerlijke, droge witte wijn uit Zuid-Afrika, haar geboorteland, in schenkt.
Vanavond kiezen we voor een zacht broccolisoepje. Op tafel verschijnt vervolgens een ‘slaaitje’ met gevoel voor detail. Dat wordt op de voet gevolgd door de lekkerste Bobootie voor B., die helemaal blij wordt bij het zien van de geneugten op zijn bord. Ik krijg een heerlijk geurende Curry en geniet van een lekkere ‘bite’ .
Wij zitten nooit verlegen om gespreksstof, B. en ik. Maar terwijl we eten, genieten we van de stiltes die vallen tussen ons, om de eerlijke keuken te proeven, die Maynie, met liefde voor het leven zelf, serveert.
We ronden af met een peren-chocoladegebak dat langzaam smelt op je tong en na al deze heerlijkheden geniet B. nog na van een aromatische kop koffie, terwijl Maynie mij een schitterend kannetje muntthee brengt.
Voor mij is het duidelijk waarom mijn aandacht toen naar deze etalage getrokken werd. Omdat ik me, steeds weer, glimlachend laaf aan het altijd aanwezige gevoel van ‘lente’ in het huis van Maynie.
Warme groeten, Daisy Was
zondag 13 december 2009
Column 4: kanker en liefde
Onlangs las ik in een syllabus over massage dat je eigenlijk niemand met kanker mag masseren. Mijn herinneringen brachten mij door deze opmerking terug naar M.
Enkele jaren terug begeleidde ik deze vrouw met borstkanker die nadien uitzaaide en haar lichaam steeds meer verzwakte tot ze op moest geven.
Het zijn herinneringen uit mijn hart.
Ze keek altijd ontzettend uit naar de massages, innerlijke reizen en sessies die we deden om bij haar innerlijke parel te komen. Het was een prachtig wonder toen we deze zagen verschijnen in haar eigen licht.
Ik kon haar uiteraard niet genezen, dat was ook niet haar of mijn opzet. Ik ben geen genezeres. Maar ik kon haar de nodige ruimte voor rust geven in een moeilijke tijd. Ze vertelde me dat ze zo blij was dat ze een doorbraak in haar levenslange depressie had kunnen maken.
“Die kanker” zei ze, “daar kan ik mee leven, ook al duurt het misschien niet lang, maar die depressies maakten me kapot, elke dag.”
Wanneer men kanker onder contra-indicatie plaatst gaat men er van uit dat massage de kanker zou kunnen verspreiden over het lichaam. Maar aangezien er ook een psychologisch aspect meespeelt met kanker, weet ik dat zij heel erg genoten heeft van de aanrakingen die zij zo vaak heeft moeten missen in haar leven. Zoals zoveel mensen dat zo vaak moeten missen in hun leven. Wat menselijk contact en aanraken betreft leven er velen in armoede in onze welvarende landen.
Het is zo mooi om het groeiproces van innerlijk weten mee te maken als je met iemand uitwisselt tijdens een sessie. Ik kan het niet werken noemen, want dan haal ik iets kostbaars naar beneden vind ik. Het is zoveel groter dan dat.
En ja, M. en ik hebben een mooie uitwisseling gehad. We waren een liefdevolle bijdrage aan ons leven … ook nu is de herinnering nog levend en warm.
Vorige week kwam er iemand voor een massage die behoorlijk uitgeput was door recente ervaringen. Hij vroeg me om te helpen loslaten en weer op te laden.
Het werd een prachtige, heel aparte sessie van healing en reading in de massage.
Tijdens de sessie werd ik even onrustig, omdat mijn verstand het overnam van mijn weten. Heel stilletjes hoorde ik in mij: “het is oké wat je voelt Daisy” …
en ik kalmeerde terstond. Het was inderdaad oké. Het vroeg van mij een nieuwe aanpak, sereen en blijkbaar heel effectief. Ik voelde hem tot rust komen onder mijn handen. Zo mooi om te ervaren. Toen ik die klant ‘s avonds op een gelegenheid terug zag zei hij, weliswaar nog moe, maar met rustig oplichtende ogen, dat hij een goede nachtrust tegemoet ging.
De dankbaarheid die door me heen ging, dat ik weer een bijdrage mocht zijn in dat leven is onbeschrijfelijk mooi.
Er zijn ondertussen wel honderd kraaien in het veld geland. Onze kater ligt zalig te slapen op de zetel en er komt een lekker, geurend aroma uit mijn dampende, verse kop kruidenthee.
Ik koester me in de beleving dat het er niet om gaat iemand te ‘redden’,
maar wel om samen het leven in al zijn aspecten te ‘ervaren’, ermee te ‘zijn’.
Daisy
Enkele jaren terug begeleidde ik deze vrouw met borstkanker die nadien uitzaaide en haar lichaam steeds meer verzwakte tot ze op moest geven.
Het zijn herinneringen uit mijn hart.
Ze keek altijd ontzettend uit naar de massages, innerlijke reizen en sessies die we deden om bij haar innerlijke parel te komen. Het was een prachtig wonder toen we deze zagen verschijnen in haar eigen licht.
Ik kon haar uiteraard niet genezen, dat was ook niet haar of mijn opzet. Ik ben geen genezeres. Maar ik kon haar de nodige ruimte voor rust geven in een moeilijke tijd. Ze vertelde me dat ze zo blij was dat ze een doorbraak in haar levenslange depressie had kunnen maken.
“Die kanker” zei ze, “daar kan ik mee leven, ook al duurt het misschien niet lang, maar die depressies maakten me kapot, elke dag.”
Wanneer men kanker onder contra-indicatie plaatst gaat men er van uit dat massage de kanker zou kunnen verspreiden over het lichaam. Maar aangezien er ook een psychologisch aspect meespeelt met kanker, weet ik dat zij heel erg genoten heeft van de aanrakingen die zij zo vaak heeft moeten missen in haar leven. Zoals zoveel mensen dat zo vaak moeten missen in hun leven. Wat menselijk contact en aanraken betreft leven er velen in armoede in onze welvarende landen.
Het is zo mooi om het groeiproces van innerlijk weten mee te maken als je met iemand uitwisselt tijdens een sessie. Ik kan het niet werken noemen, want dan haal ik iets kostbaars naar beneden vind ik. Het is zoveel groter dan dat.
En ja, M. en ik hebben een mooie uitwisseling gehad. We waren een liefdevolle bijdrage aan ons leven … ook nu is de herinnering nog levend en warm.
Vorige week kwam er iemand voor een massage die behoorlijk uitgeput was door recente ervaringen. Hij vroeg me om te helpen loslaten en weer op te laden.
Het werd een prachtige, heel aparte sessie van healing en reading in de massage.
Tijdens de sessie werd ik even onrustig, omdat mijn verstand het overnam van mijn weten. Heel stilletjes hoorde ik in mij: “het is oké wat je voelt Daisy” …
en ik kalmeerde terstond. Het was inderdaad oké. Het vroeg van mij een nieuwe aanpak, sereen en blijkbaar heel effectief. Ik voelde hem tot rust komen onder mijn handen. Zo mooi om te ervaren. Toen ik die klant ‘s avonds op een gelegenheid terug zag zei hij, weliswaar nog moe, maar met rustig oplichtende ogen, dat hij een goede nachtrust tegemoet ging.
De dankbaarheid die door me heen ging, dat ik weer een bijdrage mocht zijn in dat leven is onbeschrijfelijk mooi.
Er zijn ondertussen wel honderd kraaien in het veld geland. Onze kater ligt zalig te slapen op de zetel en er komt een lekker, geurend aroma uit mijn dampende, verse kop kruidenthee.
Ik koester me in de beleving dat het er niet om gaat iemand te ‘redden’,
maar wel om samen het leven in al zijn aspecten te ‘ervaren’, ermee te ‘zijn’.
Daisy
zondag 15 november 2009
Column 3: Momentopname
Hi L.
“De rustplaats van het verstand is het hart. Het enige wat het verstand wil, is rust.
De enige plaats waar het verstand ooit vredige rust zal vinden, is binnen in de stilte van het hart. Daar moet je heen.”
Het is maandag 31 maart '09.
Ik zit in Antwerpen in een bio-dynamisch eethuisje met een frisse limoen-citroenmelisse limonade. Op mijn bord ligt een heerlijke, donkere boterham, belegd met gerookte kip, gegrilde aubergine, kerstomaatjes en pepermuntsaus. Alles rijkelijk versierd met koriander.
Mmmm, hoe heerlijk kan het leven zijn.
Ik sluit mijn boek: “Eten, bidden, beminnen” van Elisabeth Gilbert en geniet van het verukkelijke eten dat me verleidelijk lokt.
Langzaam maar zeker glijden mijn gedachten weer naar het boek.
Na het bourgondische Italië zit Elisabeth nu in een ashram in Indië te worstelen met haar veel te drukke gedachten, die het haar onmogelijk maken om te mediteren. Ze hoopt en verwacht stilte. En opgenomen worden in het hemelse…
Herkenning gaat door me heen. Het gevoel van onrust dat zich soms meester maakt van mijn lichaam en geest. Het gevoel van falen dat hierdoor kan ontstaan. Daardoor elke opening tot rust afsluitend en gefrustreerd achterblijvend, denkend dat ik de enige ben.
Tegelijkertijd hoopvol wachtend op het moment waarin de stilte zijn intrede zou kunnen doen.
Eigenlijk fascinerend hoe ik in mijn eigen verhaal kan verdwijnen en er van uit kan gaan dat ik nu echt een waarheid over mezelf ontdek. Namelijk dat ik “het”, wat het ook mag zijn, niet kan!
Mezelf onbekwaam vinden en daarbovenop nog eens oordelen over mezelf…
Wie ben ik dat ik zoiets überhaupt denk?!
Waar haal ik het vandaan om mezelf een taak op te leggen die misschien niet eens bij me hoort, om me daarna af te maken als het niet lukt!
Een verzachtende glimlach verschijnt in mijn hart en op mijn gezicht, als ik de rustige stem van mijn overleden oma hoor: “Veeg maar voor je eigen deur”.
Ze had gelijk. Nog steeds. Ik heb het al druk genoeg met te leren mezelf niet te veroordelen.
En dan gebeurt het. Zomaar vanzelf. Terwijl ik met heel mijn aandacht aanwezig ben bij de geneugten op mijn bord.
In stilte en totaal onopvallend word ik opgenomen in het hier en nu …
Zo simpel is het leven.
Groetjes, Daisy
“De rustplaats van het verstand is het hart. Het enige wat het verstand wil, is rust.
De enige plaats waar het verstand ooit vredige rust zal vinden, is binnen in de stilte van het hart. Daar moet je heen.”
Het is maandag 31 maart '09.
Ik zit in Antwerpen in een bio-dynamisch eethuisje met een frisse limoen-citroenmelisse limonade. Op mijn bord ligt een heerlijke, donkere boterham, belegd met gerookte kip, gegrilde aubergine, kerstomaatjes en pepermuntsaus. Alles rijkelijk versierd met koriander.
Mmmm, hoe heerlijk kan het leven zijn.
Ik sluit mijn boek: “Eten, bidden, beminnen” van Elisabeth Gilbert en geniet van het verukkelijke eten dat me verleidelijk lokt.
Langzaam maar zeker glijden mijn gedachten weer naar het boek.
Na het bourgondische Italië zit Elisabeth nu in een ashram in Indië te worstelen met haar veel te drukke gedachten, die het haar onmogelijk maken om te mediteren. Ze hoopt en verwacht stilte. En opgenomen worden in het hemelse…
Herkenning gaat door me heen. Het gevoel van onrust dat zich soms meester maakt van mijn lichaam en geest. Het gevoel van falen dat hierdoor kan ontstaan. Daardoor elke opening tot rust afsluitend en gefrustreerd achterblijvend, denkend dat ik de enige ben.
Tegelijkertijd hoopvol wachtend op het moment waarin de stilte zijn intrede zou kunnen doen.
Eigenlijk fascinerend hoe ik in mijn eigen verhaal kan verdwijnen en er van uit kan gaan dat ik nu echt een waarheid over mezelf ontdek. Namelijk dat ik “het”, wat het ook mag zijn, niet kan!
Mezelf onbekwaam vinden en daarbovenop nog eens oordelen over mezelf…
Wie ben ik dat ik zoiets überhaupt denk?!
Waar haal ik het vandaan om mezelf een taak op te leggen die misschien niet eens bij me hoort, om me daarna af te maken als het niet lukt!
Een verzachtende glimlach verschijnt in mijn hart en op mijn gezicht, als ik de rustige stem van mijn overleden oma hoor: “Veeg maar voor je eigen deur”.
Ze had gelijk. Nog steeds. Ik heb het al druk genoeg met te leren mezelf niet te veroordelen.
En dan gebeurt het. Zomaar vanzelf. Terwijl ik met heel mijn aandacht aanwezig ben bij de geneugten op mijn bord.
In stilte en totaal onopvallend word ik opgenomen in het hier en nu …
Zo simpel is het leven.
Groetjes, Daisy
Abonneren op:
Berichten (Atom)