Toen ik als kind leerde lezen ging er een hele nieuwe wereld voor me open. Ik vond het heerlijk om te verdwijnen in allerlei avonturen. Een van mijn lievelingsverhalen gedurende jaren was het klassieke verhaal van Alice in Wonderland door Lewis Carroll. Mijn fantasie reisde de wereld over en tot op de dag van vandaag be-leef ik de boeken die ik lees. Dan denk ik bijvoorbeeld aan ‘Eten, bidden, beminnen” van Elisabeth Gilbert en zie ik mezelf in een ashram op een tempelvloer in een soort trance zitten mediteren.
Toneel was een andere interesse van me. Dat kreeg ik van thuis mee.
Mijn vader speelde in het plaatselijk gezelschap en ik kan de keren niet meer herinneren dat ik meeging naar de repetities en volgde wat er allemaal gebeurde op en achter het podium.
De stukjes die iedere keer opnieuw gespeeld moesten worden tot ze goed waren. Het plezier en de discussies van de spelers onderling en de decorbouwers met weer nieuwe opdrachten en lijstjes. De regisseur die de touwtjes in handen hield en de ‘souffleur’ in het mysterieuze ‘hokje’ voorin de toneelruimte, die ingreep als het oorverdovend stil werd wanneer het dat niet moest zijn. De, in mijn kinderogen onaardse toneelkostuums, werden met respect behandeld, want ze waren gehuurd en dus kostbaar.
Op mijn 7de deed ik mee aan een eerste voordrachtwedstrijd. Niet lang daarna ging ik provinciaal met ‘de spin Sebastiaan’ van Annie M.G. Schmidt. Ik weet nog hoe het begon: ‘Dit is de spin Sebastiaan. Het is niet goed met hem gegaan.’
Daarna ging het al snel landelijk. Ik herinner me als de dag van gisteren de
‘De Gruyter’ wedstrijden in Gent. Spannend! Eerste mocht ik niet worden, maar op mijn 12de werd ik tweede met een stukje poëzie over paarden in twee verschillende weides, die met elkaar spraken. Het was een prachtig stuk, spiritueel getint en sprak mijn hart aan. Wat was ik trots. De prijzen waren boeken die ik gretig las.
Na workshops bewegingsexpressie, toneel en regie speelde ik later in verschillende toneelstukken. Dat was een heerlijke tijd. Vaak had ik mijn vader, die toen al overleden was, in gedachten. De toneelstukken die we samen doornamen toen hij zijn teksten vanbuiten leerde en ik de tegenpartij speelde.
Als ik goed luister kan ik onze stemmen nog horen.
‘Het Atelier’ van Grumberg werd mijn eerste serieuze toneelstuk. Toen iedereen druk bezig was met zenuwachtig zijn en de mensen nog in de foyer waren voor de première, ging ik in het midden van het donkere podium staan. De zaal kon ik niet zien, alles was zwart. Ik werd heel stil, maakte een diepe buiging en zei: ‘deze is voor jou papie’ en die avond speelde ik alleen voor hem.
Mijn favoriete rol was die van bruid in de Bloedbruiloft van Garcia Lorca. Ik werd er nooit bekend mee, want 3 weken voor de eerste uitvoering, na maanden van enthousiast hard werken tijdens een hele warme zomer, werd ik ziek en belandde in het ziekenhuis.
Later werd ik door een toneelclub gevraagd om jeugdtoneel te begeleiden.
Na de nodige aarzeling of ik dat wel kon, heb ik met veel overgave en plezier deze heerlijke bende jongeren tussen 12 en 16 jaar, doorheen expressie en hun eigen grenzen geleid. Ik heb veel toneelstukken gelezen in die tijd, maar ik kon ‘het’ niet vinden. Dus schreef ik zelf maar het toneelstuk ‘Slaap zacht’.
Onder mijn regie werd het stuk opgevoerd en we hebben er met z’n allen enorm van genoten.
Tijdens mijn tijd als klasse-assistente en nadien in de kinderopvang, was mijn meest geliefde onderwerp, voorlezen. Kinderen hebben een grenzeloze fantasie en ik vond het heerlijk om in hun ogen de verhalen tot leven te zien komen.
Degenen die echter de meeste verhalen gekregen en gevraagd hebben, zijn mijn eigen geliefde kinderen geweest. Van toen ze baby waren tot ze al lang zelf boeken lazen, kropen we samen gezellig in bed of op de bank of lagen buiten in het gras en verdwenen in babyboekjes vol dieren en dingen en nadien o.a. in ‘Het grote sprookjesboek’ met de prachtig geïllustreerde verhalen van Andersen, Perrault en Grimm. Na omzwervingen in bekende en minder bekende verhalen, zijn we tenslotte geëindigd bij de meest waanzinnige en geweldige Vlaamse schrijver voor kinderen en jeugd, Marc de Bel. Het begon met het heerlijke boek ‘Stuffie’ met de meest creatieve bi-woorden die we tot op de dag van vandaag nog steeds verzinnen. Mijn dochter verzamelde uiteindelijk de meeste van zijn werken in haar persoonlijke bibliotheek.
Voorlezen voor kinderen, volwassenen en bejaarden, gezonde en zieke mensen, visueel gehandicapten en alle anderen is een waar geschenk.
Verzonnen avonturen en echt gebeurde verhalen, autobiografieën en spirituele boeken, ze zijn allemaal even prachtig.
… Net als de mensen die ernaar luisteren en wegdromen…
Groetjes, Daisy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten