Column 1: brief aan mijn vriendin

Hi lieve vriendin

Het is al weer een hele maand geleden dat ik je schreef. Conclusie: we zien en horen elkaar ècht te weinig. Maar goed dat we in het jaar 2009 leven en elkaar via het ingenieuze internet kunnen bereiken in plaats van met een knuppel op de tamtam te moeten slaan. Het zou overigens wel leuk zijn hé, alle verhalen die ritmisch zouden vloeien over de heuvels van ons Limburgse landschap. En overal groepjes mensen, zich verzamelend rond het kampvuur, met gespitste oren luisterend naar ons verhalenuurtje. Nou ja, uurtje …
Ik moet wel zeggen dat ik behoorlijk geniet van mijn comfortabele positie aan de pc met een glas wijn en lekkere muziek op de achtergrond. Niet te versmaden, het hier en nu.

De zomervakantie heeft er ook bij mij uiteraard voor iets tussen gezeten dat ik je niet eerder schreef. Het was niet onverdeeld gemakkelijk om mezelf zover te krijgen. Niet dat ik je niets te vertellen heb! (alsof dàt ooit zou kunnen gebeuren) Maar er is weer zoveel door me heen gegaan waar ik niet meteen de juiste woorden voor kan vinden …
Tijd, het is een gekke uitvinding … Gelukkig heb ik een alter ego ter mijner beschikking. Heerlijk toch, zo’n andere ik, altijd present en gewillig. Er is maar één probleempje …
Zij wil namelijk alles op haar eigen tijd en tempo doen. Ik zal het je uitleggen.
Ik sta, zoals gewoonlijk dat begrijp je, elke dag te popelen om aan de slag te gaan met ‘Het Plan’. En dan komt ‘zij’ om de hoek kijken, draait zich lichtvoetig om en wil iets leuks gaan doen! Het is niet zo dat ze niet van goede wil is hé, het is eerder dat ze, … haar eigen ding wil doen. Zo onschuldig als een kind …
Die willen ze toch altijd opvreten hé … Hm, misschien moet ik dat maar eens doen. Dan kan ik consequent aan de slag als de verantwoorde ondernemer waarvan ik denk dat die in mij gezocht wordt.

Maar alle gekheid op een stokje, ik ben er eigenlijk van overtuigd dat ik dat spontane, dat gekke, en ja, ook dat onschuldige, nodig heb als tegengewicht voor het serieuze in mij. Om juist datgene te kunnen doen wat in mijn praktijk nodig is.
Ik heb heel wat opzoekwerk verricht in juli en augustus. De resultaten daarvan geven me weer energie, dat is een leuke vaststelling. Bovendien heb ik er veel uit geleerd. Ik begin een beetje mijn weg te vinden in het labyrint van instanties en hoe ik wat creatiever met dingen om kan gaan. Ik merk dat ik het spannend vind om steeds nog een beetje assertiever te worden en dat is toch een eigenschap die je nodig hebt als zelfstandig ondernemer hé. Hoe kom je op voor jezelf en neem je wat je nodig hebt, zonder over de ander heen te lopen …
Al zoekend naar bruikbare informatie krijg ik hoe langer hoe meer ideeën over de invulling van mijn praktijk. Ik raak geregeld vrolijk opgewonden over de spontane nieuwigheden die aan mijn gedachten ontspringen. Zo van: “oh, dit kan ook; en dit; en oh jazeker dat ook; en wat als ik dat nou anders doe; enz, enz.”. Het wordt wat speelser en dat is puur genieten.

Gisteren zag ik in een telefoongesprek met een goede vriend, dat ik het spoor even bijster was. Ik was eventjes zo verzand in het theoretische gedeelte, dat ik mijn eigenheid begon te verliezen. Dat ik twijfelde aan mijn talenten en mogelijkheden. Dat ik in de val trapte. Je weet wel, die waarin ik mezelf kleiner ga maken dan ik in werkelijkheid ben. Weer eens overtuigd dat ik misschien toch niet over voldoende kennis beschik. Die vreselijk neergaande spiraal die geen leuke scenario’s heel laat natuurlijk. Toen ik het met hem daarover had, gaf hij me een echte wake-up call.
Hij zei: ‘ Laat je talent niet verwateren. De mensen hebben er recht op.’
Ik werd zo geraakt door deze woorden dat ik ter plekke wakker geschud werd uit mijn kleinheid. Ik gleed als vanzelf mijn krachtplek in en besefte dat ik mezelf had laten meevoeren, ver weg van wat werkelijk belangrijk voor me is.
Doorheen alles zag ik dat mijn levenskracht gevoed wordt door er te zijn voor mijn medemens.
… Daar kan ik mee leven L, daar kan ik prima mee leven …

Knuffel, Daisy