Hi L.
“De rustplaats van het verstand is het hart. Het enige wat het verstand wil, is rust.
De enige plaats waar het verstand ooit vredige rust zal vinden, is binnen in de stilte van het hart. Daar moet je heen.”
Het is maandag 31 maart '09.
Ik zit in Antwerpen in een bio-dynamisch eethuisje met een frisse limoen-citroenmelisse limonade. Op mijn bord ligt een heerlijke, donkere boterham, belegd met gerookte kip, gegrilde aubergine, kerstomaatjes en pepermuntsaus. Alles rijkelijk versierd met koriander.
Mmmm, hoe heerlijk kan het leven zijn.
Ik sluit mijn boek: “Eten, bidden, beminnen” van Elisabeth Gilbert en geniet van het verukkelijke eten dat me verleidelijk lokt.
Langzaam maar zeker glijden mijn gedachten weer naar het boek.
Na het bourgondische Italië zit Elisabeth nu in een ashram in Indië te worstelen met haar veel te drukke gedachten, die het haar onmogelijk maken om te mediteren. Ze hoopt en verwacht stilte. En opgenomen worden in het hemelse…
Herkenning gaat door me heen. Het gevoel van onrust dat zich soms meester maakt van mijn lichaam en geest. Het gevoel van falen dat hierdoor kan ontstaan. Daardoor elke opening tot rust afsluitend en gefrustreerd achterblijvend, denkend dat ik de enige ben.
Tegelijkertijd hoopvol wachtend op het moment waarin de stilte zijn intrede zou kunnen doen.
Eigenlijk fascinerend hoe ik in mijn eigen verhaal kan verdwijnen en er van uit kan gaan dat ik nu echt een waarheid over mezelf ontdek. Namelijk dat ik “het”, wat het ook mag zijn, niet kan!
Mezelf onbekwaam vinden en daarbovenop nog eens oordelen over mezelf…
Wie ben ik dat ik zoiets überhaupt denk?!
Waar haal ik het vandaan om mezelf een taak op te leggen die misschien niet eens bij me hoort, om me daarna af te maken als het niet lukt!
Een verzachtende glimlach verschijnt in mijn hart en op mijn gezicht, als ik de rustige stem van mijn overleden oma hoor: “Veeg maar voor je eigen deur”.
Ze had gelijk. Nog steeds. Ik heb het al druk genoeg met te leren mezelf niet te veroordelen.
En dan gebeurt het. Zomaar vanzelf. Terwijl ik met heel mijn aandacht aanwezig ben bij de geneugten op mijn bord.
In stilte en totaal onopvallend word ik opgenomen in het hier en nu …
Zo simpel is het leven.
Groetjes, Daisy
0 reacties:
Een reactie plaatsen