Onlangs las ik in een syllabus over massage dat je eigenlijk niemand met kanker mag masseren. Mijn herinneringen brachten mij door deze opmerking terug naar M.
Enkele jaren terug begeleidde ik deze vrouw met borstkanker die nadien uitzaaide en haar lichaam steeds meer verzwakte tot ze op moest geven.
Het zijn herinneringen uit mijn hart.
Ze keek altijd ontzettend uit naar de massages, innerlijke reizen en sessies die we deden om bij haar innerlijke parel te komen. Het was een prachtig wonder toen we deze zagen verschijnen in haar eigen licht.
Ik kon haar uiteraard niet genezen, dat was ook niet haar of mijn opzet. Ik ben geen genezeres. Maar ik kon haar de nodige ruimte voor rust geven in een moeilijke tijd. Ze vertelde me dat ze zo blij was dat ze een doorbraak in haar levenslange depressie had kunnen maken.
“Die kanker” zei ze, “daar kan ik mee leven, ook al duurt het misschien niet lang, maar die depressies maakten me kapot, elke dag.”
Wanneer men kanker onder contra-indicatie plaatst gaat men er van uit dat massage de kanker zou kunnen verspreiden over het lichaam. Maar aangezien er ook een psychologisch aspect meespeelt met kanker, weet ik dat zij heel erg genoten heeft van de aanrakingen die zij zo vaak heeft moeten missen in haar leven. Zoals zoveel mensen dat zo vaak moeten missen in hun leven. Wat menselijk contact en aanraken betreft leven er velen in armoede in onze welvarende landen.
Het is zo mooi om het groeiproces van innerlijk weten mee te maken als je met iemand uitwisselt tijdens een sessie. Ik kan het niet werken noemen, want dan haal ik iets kostbaars naar beneden vind ik. Het is zoveel groter dan dat.
En ja, M. en ik hebben een mooie uitwisseling gehad. We waren een liefdevolle bijdrage aan ons leven … ook nu is de herinnering nog levend en warm.
Vorige week kwam er iemand voor een massage die behoorlijk uitgeput was door recente ervaringen. Hij vroeg me om te helpen loslaten en weer op te laden.
Het werd een prachtige, heel aparte sessie van healing en reading in de massage.
Tijdens de sessie werd ik even onrustig, omdat mijn verstand het overnam van mijn weten. Heel stilletjes hoorde ik in mij: “het is oké wat je voelt Daisy” …
en ik kalmeerde terstond. Het was inderdaad oké. Het vroeg van mij een nieuwe aanpak, sereen en blijkbaar heel effectief. Ik voelde hem tot rust komen onder mijn handen. Zo mooi om te ervaren. Toen ik die klant ‘s avonds op een gelegenheid terug zag zei hij, weliswaar nog moe, maar met rustig oplichtende ogen, dat hij een goede nachtrust tegemoet ging.
De dankbaarheid die door me heen ging, dat ik weer een bijdrage mocht zijn in dat leven is onbeschrijfelijk mooi.
Er zijn ondertussen wel honderd kraaien in het veld geland. Onze kater ligt zalig te slapen op de zetel en er komt een lekker, geurend aroma uit mijn dampende, verse kop kruidenthee.
Ik koester me in de beleving dat het er niet om gaat iemand te ‘redden’,
maar wel om samen het leven in al zijn aspecten te ‘ervaren’, ermee te ‘zijn’.
Daisy
Geen opmerkingen:
Een reactie posten