2008
Gehaast loop ik door de stad, mijn hoofd vol met alles wat ik nog moet regelen vandaag.
Pas verhuisd -wat hebben we daar naar uitgekeken- bezoek ik al vroeg in de ochtend het gemeentehuis van Hasselt, om mijn gezin officieel in te schrijven.
De zon schijnt, het is oktober en het lijkt alsof de winter dit jaar nog héél ver weg is.
Ik weet het, dat senario bedenk ik ieder jaar weer: ‘Als de winter nou eens wegbleef en er voor altijd lente was ...
Vrolijke vogels die fluiten, zachte zonnestralen en frisse wind, samen spelend met nieuw, doorschijnend en delicaat groen van jonge en oude bomen, die ons allemaal voorzien van oh zo broodnodige zuurstof en bescherming…
Al mijmerend loop ik steeds trager door de Dorpstraat en alsof er iemand zachtjes mijn linkerwang naar rechts duwt, ontwaar ik ‘iets’ bijzonders.
Op een briefje in een etalage, hangt de aankondiging van een eethuisje dat binnenkort haar deuren zal openen. “Izibiliboco”. Dan weet ik nog niet wat het betekent, maar het klinkt prachtig en vanbinnen word ik helemaal enthousiast.
…Alsof de wens - voor altijd lente - hier een antwoord vindt…
2009
B. en ik zitten aan onze favoriete tafel in het achterste gedeelte van Izibiliboco, dat een schitterend woord is voor ‘delicious food’ in Zulu.
We drinken een glaasje ‘fonkelwijn’ met een donkerrood, in honing geconfituurd hybiscusbloempje. Op de achtergrond streelt allerlei muziek uit de hele wereld onze oren. Ondertussen genieten we van de avonturen die Maynie’s leven bevolken. Ze vertelt honderduit en het werkt aanstekelijk om haar zo enthousiast bezig te horen en te zien.
We voelen ons thuis, B. en ik … welkom.
Mijn gedachten dwalen heel even af naar al die keren dat we hier waren. Hoe het elke keer weer een feest is om in Maynie’s winkel & eethuisje binnen te lopen. Hoe ik iedere keer iets nieuw opmerk. Je betreedt een andere wereld daar.
Je treedt binnen in de wereld van Maynie Malan!
De levendige kleuren, de vrolijke stoffen, de prachtige juwelencollectie, de bloeiende orchideeën en andere planten en bloemen, de hart-strelende schilderijen, de tafels en stoelen en de leuke, mooie, aparte, bijzondere snuisterijen die je telkens weer verrassen.
Maynie, die uit een kast, zo uit grootmoeders tijd, een antiek geëtst glas op voet tevoorschijn tovert en er heerlijke, droge witte wijn uit Zuid-Afrika, haar geboorteland, in schenkt.
Vanavond kiezen we voor een zacht broccolisoepje. Op tafel verschijnt vervolgens een ‘slaaitje’ met gevoel voor detail. Dat wordt op de voet gevolgd door de lekkerste Bobootie voor B., die helemaal blij wordt bij het zien van de geneugten op zijn bord. Ik krijg een heerlijk geurende Curry en geniet van een lekkere ‘bite’ .
Wij zitten nooit verlegen om gespreksstof, B. en ik. Maar terwijl we eten, genieten we van de stiltes die vallen tussen ons, om de eerlijke keuken te proeven, die Maynie, met liefde voor het leven zelf, serveert.
We ronden af met een peren-chocoladegebak dat langzaam smelt op je tong en na al deze heerlijkheden geniet B. nog na van een aromatische kop koffie, terwijl Maynie mij een schitterend kannetje muntthee brengt.
Voor mij is het duidelijk waarom mijn aandacht toen naar deze etalage getrokken werd. Omdat ik me, steeds weer, glimlachend laaf aan het altijd aanwezige gevoel van ‘lente’ in het huis van Maynie.
Warme groeten, Daisy Was
Geen opmerkingen:
Een reactie posten