Toen ik als kind leerde lezen ging er een hele nieuwe wereld voor me open. Ik vond het heerlijk om te verdwijnen in allerlei avonturen. Een van mijn lievelingsverhalen gedurende jaren was het klassieke verhaal van Alice in Wonderland door Lewis Carroll. Mijn fantasie reisde de wereld over en tot op de dag van vandaag be-leef ik de boeken die ik lees. Dan denk ik bijvoorbeeld aan ‘Eten, bidden, beminnen” van Elisabeth Gilbert en zie ik mezelf in een ashram op een tempelvloer in een soort trance zitten mediteren.
Toneel was een andere interesse van me. Dat kreeg ik van thuis mee.
Mijn vader speelde in het plaatselijk gezelschap en ik kan de keren niet meer herinneren dat ik meeging naar de repetities en volgde wat er allemaal gebeurde op en achter het podium.
De stukjes die iedere keer opnieuw gespeeld moesten worden tot ze goed waren. Het plezier en de discussies van de spelers onderling en de decorbouwers met weer nieuwe opdrachten en lijstjes. De regisseur die de touwtjes in handen hield en de ‘souffleur’ in het mysterieuze ‘hokje’ voorin de toneelruimte, die ingreep als het oorverdovend stil werd wanneer het dat niet moest zijn. De, in mijn kinderogen onaardse toneelkostuums, werden met respect behandeld, want ze waren gehuurd en dus kostbaar.
Op mijn 7de deed ik mee aan een eerste voordrachtwedstrijd. Niet lang daarna ging ik provinciaal met ‘de spin Sebastiaan’ van Annie M.G. Schmidt. Ik weet nog hoe het begon: ‘Dit is de spin Sebastiaan. Het is niet goed met hem gegaan.’
Daarna ging het al snel landelijk. Ik herinner me als de dag van gisteren de
‘De Gruyter’ wedstrijden in Gent. Spannend! Eerste mocht ik niet worden, maar op mijn 12de werd ik tweede met een stukje poëzie over paarden in twee verschillende weides, die met elkaar spraken. Het was een prachtig stuk, spiritueel getint en sprak mijn hart aan. Wat was ik trots. De prijzen waren boeken die ik gretig las.
Na workshops bewegingsexpressie, toneel en regie speelde ik later in verschillende toneelstukken. Dat was een heerlijke tijd. Vaak had ik mijn vader, die toen al overleden was, in gedachten. De toneelstukken die we samen doornamen toen hij zijn teksten vanbuiten leerde en ik de tegenpartij speelde.
Als ik goed luister kan ik onze stemmen nog horen.
‘Het Atelier’ van Grumberg werd mijn eerste serieuze toneelstuk. Toen iedereen druk bezig was met zenuwachtig zijn en de mensen nog in de foyer waren voor de première, ging ik in het midden van het donkere podium staan. De zaal kon ik niet zien, alles was zwart. Ik werd heel stil, maakte een diepe buiging en zei: ‘deze is voor jou papie’ en die avond speelde ik alleen voor hem.
Mijn favoriete rol was die van bruid in de Bloedbruiloft van Garcia Lorca. Ik werd er nooit bekend mee, want 3 weken voor de eerste uitvoering, na maanden van enthousiast hard werken tijdens een hele warme zomer, werd ik ziek en belandde in het ziekenhuis.
Later werd ik door een toneelclub gevraagd om jeugdtoneel te begeleiden.
Na de nodige aarzeling of ik dat wel kon, heb ik met veel overgave en plezier deze heerlijke bende jongeren tussen 12 en 16 jaar, doorheen expressie en hun eigen grenzen geleid. Ik heb veel toneelstukken gelezen in die tijd, maar ik kon ‘het’ niet vinden. Dus schreef ik zelf maar het toneelstuk ‘Slaap zacht’.
Onder mijn regie werd het stuk opgevoerd en we hebben er met z’n allen enorm van genoten.
Tijdens mijn tijd als klasse-assistente en nadien in de kinderopvang, was mijn meest geliefde onderwerp, voorlezen. Kinderen hebben een grenzeloze fantasie en ik vond het heerlijk om in hun ogen de verhalen tot leven te zien komen.
Degenen die echter de meeste verhalen gekregen en gevraagd hebben, zijn mijn eigen geliefde kinderen geweest. Van toen ze baby waren tot ze al lang zelf boeken lazen, kropen we samen gezellig in bed of op de bank of lagen buiten in het gras en verdwenen in babyboekjes vol dieren en dingen en nadien o.a. in ‘Het grote sprookjesboek’ met de prachtig geïllustreerde verhalen van Andersen, Perrault en Grimm. Na omzwervingen in bekende en minder bekende verhalen, zijn we tenslotte geëindigd bij de meest waanzinnige en geweldige Vlaamse schrijver voor kinderen en jeugd, Marc de Bel. Het begon met het heerlijke boek ‘Stuffie’ met de meest creatieve bi-woorden die we tot op de dag van vandaag nog steeds verzinnen. Mijn dochter verzamelde uiteindelijk de meeste van zijn werken in haar persoonlijke bibliotheek.
Voorlezen voor kinderen, volwassenen en bejaarden, gezonde en zieke mensen, visueel gehandicapten en alle anderen is een waar geschenk.
Verzonnen avonturen en echt gebeurde verhalen, autobiografieën en spirituele boeken, ze zijn allemaal even prachtig.
… Net als de mensen die ernaar luisteren en wegdromen…
Groetjes, Daisy
dinsdag 20 oktober 2009
vrijdag 2 oktober 2009
Column 1: brief aan mijn vriendin
Hi lieve vriendin
Het is al weer een hele maand geleden dat ik je schreef. Conclusie: we zien en horen elkaar ècht te weinig. Maar goed dat we in het jaar 2009 leven en elkaar via het ingenieuze internet kunnen bereiken in plaats van met een knuppel op de tamtam te moeten slaan. Het zou overigens wel leuk zijn hé, alle verhalen die ritmisch zouden vloeien over de heuvels van ons Limburgse landschap. En overal groepjes mensen, zich verzamelend rond het kampvuur, met gespitste oren luisterend naar ons verhalenuurtje. Nou ja, uurtje …
Ik moet wel zeggen dat ik behoorlijk geniet van mijn comfortabele positie aan de pc met een glas wijn en lekkere muziek op de achtergrond. Niet te versmaden, het hier en nu.
De zomervakantie heeft er ook bij mij uiteraard voor iets tussen gezeten dat ik je niet eerder schreef. Het was niet onverdeeld gemakkelijk om mezelf zover te krijgen. Niet dat ik je niets te vertellen heb! (alsof dàt ooit zou kunnen gebeuren) Maar er is weer zoveel door me heen gegaan waar ik niet meteen de juiste woorden voor kan vinden …
Tijd, het is een gekke uitvinding … Gelukkig heb ik een alter ego ter mijner beschikking. Heerlijk toch, zo’n andere ik, altijd present en gewillig. Er is maar één probleempje …
Zij wil namelijk alles op haar eigen tijd en tempo doen. Ik zal het je uitleggen.
Ik sta, zoals gewoonlijk dat begrijp je, elke dag te popelen om aan de slag te gaan met ‘Het Plan’. En dan komt ‘zij’ om de hoek kijken, draait zich lichtvoetig om en wil iets leuks gaan doen! Het is niet zo dat ze niet van goede wil is hé, het is eerder dat ze, … haar eigen ding wil doen. Zo onschuldig als een kind …
Die willen ze toch altijd opvreten hé … Hm, misschien moet ik dat maar eens doen. Dan kan ik consequent aan de slag als de verantwoorde ondernemer waarvan ik denk dat die in mij gezocht wordt.
Maar alle gekheid op een stokje, ik ben er eigenlijk van overtuigd dat ik dat spontane, dat gekke, en ja, ook dat onschuldige, nodig heb als tegengewicht voor het serieuze in mij. Om juist datgene te kunnen doen wat in mijn praktijk nodig is.
Ik heb heel wat opzoekwerk verricht in juli en augustus. De resultaten daarvan geven me weer energie, dat is een leuke vaststelling. Bovendien heb ik er veel uit geleerd. Ik begin een beetje mijn weg te vinden in het labyrint van instanties en hoe ik wat creatiever met dingen om kan gaan. Ik merk dat ik het spannend vind om steeds nog een beetje assertiever te worden en dat is toch een eigenschap die je nodig hebt als zelfstandig ondernemer hé. Hoe kom je op voor jezelf en neem je wat je nodig hebt, zonder over de ander heen te lopen …
Al zoekend naar bruikbare informatie krijg ik hoe langer hoe meer ideeën over de invulling van mijn praktijk. Ik raak geregeld vrolijk opgewonden over de spontane nieuwigheden die aan mijn gedachten ontspringen. Zo van: “oh, dit kan ook; en dit; en oh jazeker dat ook; en wat als ik dat nou anders doe; enz, enz.”. Het wordt wat speelser en dat is puur genieten.
Gisteren zag ik in een telefoongesprek met een goede vriend, dat ik het spoor even bijster was. Ik was eventjes zo verzand in het theoretische gedeelte, dat ik mijn eigenheid begon te verliezen. Dat ik twijfelde aan mijn talenten en mogelijkheden. Dat ik in de val trapte. Je weet wel, die waarin ik mezelf kleiner ga maken dan ik in werkelijkheid ben. Weer eens overtuigd dat ik misschien toch niet over voldoende kennis beschik. Die vreselijk neergaande spiraal die geen leuke scenario’s heel laat natuurlijk. Toen ik het met hem daarover had, gaf hij me een echte wake-up call.
Hij zei: ‘ Laat je talent niet verwateren. De mensen hebben er recht op.’
Ik werd zo geraakt door deze woorden dat ik ter plekke wakker geschud werd uit mijn kleinheid. Ik gleed als vanzelf mijn krachtplek in en besefte dat ik mezelf had laten meevoeren, ver weg van wat werkelijk belangrijk voor me is.
Doorheen alles zag ik dat mijn levenskracht gevoed wordt door er te zijn voor mijn medemens.
… Daar kan ik mee leven L, daar kan ik prima mee leven …
Knuffel, Daisy
Het is al weer een hele maand geleden dat ik je schreef. Conclusie: we zien en horen elkaar ècht te weinig. Maar goed dat we in het jaar 2009 leven en elkaar via het ingenieuze internet kunnen bereiken in plaats van met een knuppel op de tamtam te moeten slaan. Het zou overigens wel leuk zijn hé, alle verhalen die ritmisch zouden vloeien over de heuvels van ons Limburgse landschap. En overal groepjes mensen, zich verzamelend rond het kampvuur, met gespitste oren luisterend naar ons verhalenuurtje. Nou ja, uurtje …
Ik moet wel zeggen dat ik behoorlijk geniet van mijn comfortabele positie aan de pc met een glas wijn en lekkere muziek op de achtergrond. Niet te versmaden, het hier en nu.
De zomervakantie heeft er ook bij mij uiteraard voor iets tussen gezeten dat ik je niet eerder schreef. Het was niet onverdeeld gemakkelijk om mezelf zover te krijgen. Niet dat ik je niets te vertellen heb! (alsof dàt ooit zou kunnen gebeuren) Maar er is weer zoveel door me heen gegaan waar ik niet meteen de juiste woorden voor kan vinden …
Tijd, het is een gekke uitvinding … Gelukkig heb ik een alter ego ter mijner beschikking. Heerlijk toch, zo’n andere ik, altijd present en gewillig. Er is maar één probleempje …
Zij wil namelijk alles op haar eigen tijd en tempo doen. Ik zal het je uitleggen.
Ik sta, zoals gewoonlijk dat begrijp je, elke dag te popelen om aan de slag te gaan met ‘Het Plan’. En dan komt ‘zij’ om de hoek kijken, draait zich lichtvoetig om en wil iets leuks gaan doen! Het is niet zo dat ze niet van goede wil is hé, het is eerder dat ze, … haar eigen ding wil doen. Zo onschuldig als een kind …
Die willen ze toch altijd opvreten hé … Hm, misschien moet ik dat maar eens doen. Dan kan ik consequent aan de slag als de verantwoorde ondernemer waarvan ik denk dat die in mij gezocht wordt.
Maar alle gekheid op een stokje, ik ben er eigenlijk van overtuigd dat ik dat spontane, dat gekke, en ja, ook dat onschuldige, nodig heb als tegengewicht voor het serieuze in mij. Om juist datgene te kunnen doen wat in mijn praktijk nodig is.
Ik heb heel wat opzoekwerk verricht in juli en augustus. De resultaten daarvan geven me weer energie, dat is een leuke vaststelling. Bovendien heb ik er veel uit geleerd. Ik begin een beetje mijn weg te vinden in het labyrint van instanties en hoe ik wat creatiever met dingen om kan gaan. Ik merk dat ik het spannend vind om steeds nog een beetje assertiever te worden en dat is toch een eigenschap die je nodig hebt als zelfstandig ondernemer hé. Hoe kom je op voor jezelf en neem je wat je nodig hebt, zonder over de ander heen te lopen …
Al zoekend naar bruikbare informatie krijg ik hoe langer hoe meer ideeën over de invulling van mijn praktijk. Ik raak geregeld vrolijk opgewonden over de spontane nieuwigheden die aan mijn gedachten ontspringen. Zo van: “oh, dit kan ook; en dit; en oh jazeker dat ook; en wat als ik dat nou anders doe; enz, enz.”. Het wordt wat speelser en dat is puur genieten.
Gisteren zag ik in een telefoongesprek met een goede vriend, dat ik het spoor even bijster was. Ik was eventjes zo verzand in het theoretische gedeelte, dat ik mijn eigenheid begon te verliezen. Dat ik twijfelde aan mijn talenten en mogelijkheden. Dat ik in de val trapte. Je weet wel, die waarin ik mezelf kleiner ga maken dan ik in werkelijkheid ben. Weer eens overtuigd dat ik misschien toch niet over voldoende kennis beschik. Die vreselijk neergaande spiraal die geen leuke scenario’s heel laat natuurlijk. Toen ik het met hem daarover had, gaf hij me een echte wake-up call.
Hij zei: ‘ Laat je talent niet verwateren. De mensen hebben er recht op.’
Ik werd zo geraakt door deze woorden dat ik ter plekke wakker geschud werd uit mijn kleinheid. Ik gleed als vanzelf mijn krachtplek in en besefte dat ik mezelf had laten meevoeren, ver weg van wat werkelijk belangrijk voor me is.
Doorheen alles zag ik dat mijn levenskracht gevoed wordt door er te zijn voor mijn medemens.
… Daar kan ik mee leven L, daar kan ik prima mee leven …
Knuffel, Daisy
Abonneren op:
Posts (Atom)