Column 5: Izibiliboco

2008
Gehaast loop ik door de stad, mijn hoofd vol met alles wat ik nog moet regelen vandaag.
Pas verhuisd -wat hebben we daar naar uitgekeken- bezoek ik al vroeg in de ochtend het gemeentehuis van Hasselt, om mijn gezin officieel in te schrijven.
De zon schijnt, het is oktober en het lijkt alsof de winter dit jaar nog héél ver weg is.
Ik weet het, dat senario bedenk ik ieder jaar weer: ‘Als de winter nou eens wegbleef en er voor altijd lente was ...
Vrolijke vogels die fluiten, zachte zonnestralen en frisse wind, samen spelend met nieuw, doorschijnend en delicaat groen van jonge en oude bomen, die ons allemaal voorzien van oh zo broodnodige zuurstof en bescherming…
Al mijmerend loop ik steeds trager door de Dorpstraat en alsof er iemand zachtjes mijn linkerwang naar rechts duwt, ontwaar ik ‘iets’ bijzonders.
Op een briefje in een etalage, hangt de aankondiging van een eethuisje dat binnenkort haar deuren zal openen. “Izibiliboco”. Dan weet ik nog niet wat het betekent, maar het klinkt prachtig en vanbinnen word ik helemaal enthousiast.
…Alsof de wens - voor altijd lente - hier een antwoord vindt…

2009
B. en ik zitten aan onze favoriete tafel in het achterste gedeelte van Izibiliboco, dat een schitterend woord is voor ‘delicious food’ in Zulu.
We drinken een glaasje ‘fonkelwijn’ met een donkerrood, in honing geconfituurd hybiscusbloempje. Op de achtergrond streelt allerlei muziek uit de hele wereld onze oren. Ondertussen genieten we van de avonturen die Maynie’s leven bevolken. Ze vertelt honderduit en het werkt aanstekelijk om haar zo enthousiast bezig te horen en te zien.
We voelen ons thuis, B. en ik … welkom.

Mijn gedachten dwalen heel even af naar al die keren dat we hier waren. Hoe het elke keer weer een feest is om in Maynie’s winkel & eethuisje binnen te lopen. Hoe ik iedere keer iets nieuw opmerk. Je betreedt een andere wereld daar.
Je treedt binnen in de wereld van Maynie Malan!
De levendige kleuren, de vrolijke stoffen, de prachtige juwelencollectie, de bloeiende orchideeën en andere planten en bloemen, de hart-strelende schilderijen, de tafels en stoelen en de leuke, mooie, aparte, bijzondere snuisterijen die je telkens weer verrassen.
Maynie, die uit een kast, zo uit grootmoeders tijd, een antiek geëtst glas op voet tevoorschijn tovert en er heerlijke, droge witte wijn uit Zuid-Afrika, haar geboorteland, in schenkt.

Vanavond kiezen we voor een zacht broccolisoepje. Op tafel verschijnt vervolgens een ‘slaaitje’ met gevoel voor detail. Dat wordt op de voet gevolgd door de lekkerste Bobootie voor B., die helemaal blij wordt bij het zien van de geneugten op zijn bord. Ik krijg een heerlijk geurende Curry en geniet van een lekkere ‘bite’ .
Wij zitten nooit verlegen om gespreksstof, B. en ik. Maar terwijl we eten, genieten we van de stiltes die vallen tussen ons, om de eerlijke keuken te proeven, die Maynie, met liefde voor het leven zelf, serveert.
We ronden af met een peren-chocoladegebak dat langzaam smelt op je tong en na al deze heerlijkheden geniet B. nog na van een aromatische kop koffie, terwijl Maynie mij een schitterend kannetje muntthee brengt.
Voor mij is het duidelijk waarom mijn aandacht toen naar deze etalage getrokken werd. Omdat ik me, steeds weer, glimlachend laaf aan het altijd aanwezige gevoel van ‘lente’ in het huis van Maynie.

Warme groeten, Daisy Was

Column 4: kanker en liefde

Onlangs las ik in een syllabus over massage dat je eigenlijk niemand met kanker mag masseren. Mijn herinneringen brachten mij door deze opmerking terug naar M.

Enkele jaren terug begeleidde ik deze vrouw met borstkanker die nadien uitzaaide en haar lichaam steeds meer verzwakte tot ze op moest geven.
Het zijn herinneringen uit mijn hart.

Ze keek altijd ontzettend uit naar de massages, innerlijke reizen en sessies die we deden om bij haar innerlijke parel te komen. Het was een prachtig wonder toen we deze zagen verschijnen in haar eigen licht.
Ik kon haar uiteraard niet genezen, dat was ook niet haar of mijn opzet. Ik ben geen genezeres. Maar ik kon haar de nodige ruimte voor rust geven in een moeilijke tijd. Ze vertelde me dat ze zo blij was dat ze een doorbraak in haar levenslange depressie had kunnen maken.
“Die kanker” zei ze, “daar kan ik mee leven, ook al duurt het misschien niet lang, maar die depressies maakten me kapot, elke dag.”

Wanneer men kanker onder contra-indicatie plaatst gaat men er van uit dat massage de kanker zou kunnen verspreiden over het lichaam. Maar aangezien er ook een psychologisch aspect meespeelt met kanker, weet ik dat zij heel erg genoten heeft van de aanrakingen die zij zo vaak heeft moeten missen in haar leven. Zoals zoveel mensen dat zo vaak moeten missen in hun leven. Wat menselijk contact en aanraken betreft leven er velen in armoede in onze welvarende landen.

Het is zo mooi om het groeiproces van innerlijk weten mee te maken als je met iemand uitwisselt tijdens een sessie. Ik kan het niet werken noemen, want dan haal ik iets kostbaars naar beneden vind ik. Het is zoveel groter dan dat.
En ja, M. en ik hebben een mooie uitwisseling gehad. We waren een liefdevolle bijdrage aan ons leven … ook nu is de herinnering nog levend en warm.

Vorige week kwam er iemand voor een massage die behoorlijk uitgeput was door recente ervaringen. Hij vroeg me om te helpen loslaten en weer op te laden.
Het werd een prachtige, heel aparte sessie van healing en reading in de massage.
Tijdens de sessie werd ik even onrustig, omdat mijn verstand het overnam van mijn weten. Heel stilletjes hoorde ik in mij: “het is oké wat je voelt Daisy” …
en ik kalmeerde terstond. Het was inderdaad oké. Het vroeg van mij een nieuwe aanpak, sereen en blijkbaar heel effectief. Ik voelde hem tot rust komen onder mijn handen. Zo mooi om te ervaren. Toen ik die klant ‘s avonds op een gelegenheid terug zag zei hij, weliswaar nog moe, maar met rustig oplichtende ogen, dat hij een goede nachtrust tegemoet ging.
De dankbaarheid die door me heen ging, dat ik weer een bijdrage mocht zijn in dat leven is onbeschrijfelijk mooi.

Er zijn ondertussen wel honderd kraaien in het veld geland. Onze kater ligt zalig te slapen op de zetel en er komt een lekker, geurend aroma uit mijn dampende, verse kop kruidenthee.
Ik koester me in de beleving dat het er niet om gaat iemand te ‘redden’,
maar wel om samen het leven in al zijn aspecten te ‘ervaren’, ermee te ‘zijn’.

Daisy