Het sneeuwde dikke, witte vlokken, er waaide een koude wind uit het Oosten en het weerbericht voorspelde niet veel aangenaams. Maar op de Hasseltse Beverzakstraat 69 in Hasselt, scheen de zon die zaterdagochtend door het hele huis. Wij waren klaar voor een nieuw Zonneklasje!Iris en ik hadden mijn praktijk omgetoverd tot een chakra-tent in 7 kleuren. Op de grond lagen drie dekens op elkaar voor warmte en gezelligheid. Er stond een grote mand met zachte knuffeldieren en op een tafeltje in de hoek keek Boeddha in alle rust op ons neer. Witte rozen bloeiden in een klein rood bloempotje. Er speelde zachte muziek in de aanpalende kamer en naast de rustende engel op de vensterbank brandden 2 kaarsjes.
Op de tafeltjes bij de zetels lagen kinderboeken, mandala’s en kleurpotloodjes en in de keuken lag het fruit voor de smoothies al klaar.
Buiten was het stil, sereen wit en echt koud. Binnen was het heerlijk warm en werden de kinderen steeds rustiger.
We vertelden verhalen over dromen en doosjes (die ze nadien zelf maakten) die je kon vullen met dingen, zodat je ze naar de buitenfee kon brengen die ze omtoverde tot roze en oranje wolken of regen en sneeuw!Al zingend mediteerden we als de mooie, sterke bomen die wij zijn en masseerden daarna onze handen met de geur van duizend jasmijnbloempjes in een superzachte crème.
Elk kind kreeg een steentje dat hen hielp waar nodig en het was zo mooi om van de kinderen te horen dat de kristallen hun werk naar behoren gedaan hadden. Alsof je iets anders zou kunnen verwachten …
Na de reiniging in de kring legden we de steentjes bij de bergkristal om op te laden, zodat ze later hun krachten weer met ons zouden kunnen delen.
Met de toververen uit het verhaal, ontdekten we hoe leuk het was om onszelf en elkaar zachtjes te kriebelen tot we niet anders konden dan lachen.
We voelden waar ons eigen hartje zat en waar we het nog in ons lichaam voelden kloppen. Die warmte gaven we door toen we op ons eigen kussen in de kring, elkaars handen vasthielden en stil de energie ervaarden die door ons heen ging.
Voor de dorst maakten ze zelf smoothies en dat was een festijn. Verschillende fruitsoorten werden uitgeprobeerd ... en niet allemaal even lekker bevonden hoor.
Iris eindigde met een giechelende groepsknuffel waar we allemaal aan deelnamen en na de opmerking van de kinderen dat ze de ochtend heel fijn vonden, begroeten we elkaar met een vriendelijk “namasté”.
De laatste minuten werd er nog wat gelezen en getekend in alle rust …tot … de ouders binnenkwamen. Wat was dat grappig. Het was alsof er een transformatie plaatsvond. Van het ene op het andere moment werden de kinderen druk! Verbaasd merkte een moeder op dat ze verwacht had een soort ‘zen’ situatie aan te treffen in plaats van de haar zo bekende drukte.
Als ik nu terug kijk, voel ik een warme glimlach. Deze kinderen hadden niets te bewijzen.
Ze waren perfect wie ze altijd zijn. Zonder ophef en heel spontaan maakten zij het thema van het Zonneklasje waar … ‘Het is fijn om mij te zijn’…
Zonnegroetjes en tot het volgende zonneklasje op 13 februari 2010! Daisy en Iris
