Op verzoek van de ouders begint ons zonneklasje vanaf nu een uurtje later. Dat is prima voor Iris en mij. Het is tenslotte weekend.
Dekens en knuffels liggen klaar onder de kleurige regenboog. De zonnetjes met de namen van de kinderen en de praatstok liggen in de cirkel. Het thema van vandaag is: “Vlinders zijn vrij”. We hebben plaatjes van vlinders, rupsen en cocons uitgezocht en er ligt een klein geschenkje op elk kind te wachten als ze straks naar huis gaan. Iris en ik hebben zoals gewoonlijk gemediteerd en in onze harten de kinderen al warm verwelkomd.
Iets voor tienen stapt L. uit haar vaders’ auto en komt aangelopen alsof ze al die weken hartstochtelijk op me heeft zitten wachten. Ze draagt rode roosjes in haar uitgestoken handje en vliegt letterlijk in mijnarmen. De energie wordt terstond nog zoveel mooier dan hij al was.
Al ‘onze’ kinderen komen aan en in hun prachtige ogen zien we een blije herkenning. Een blijheid vol kracht die je dankbaar maakt vanbinnen, gelukkig dat je hier deel van mag zijn.
Er is niets perfect in de ogen van de kritische volwassen mens, maar in het gezelschap van kinderen is alles zomaar ineens gewoon goed. Geen met zorg gekozen woorden, geen verstoppertje achter houdingen en maskers. Puur en gewoon laten zien we ze zijn … perfect, zoals ze zijn.
Als het laatste kindje binnen is en alle ouders weg zijn kom ik de kamer in waar ik blij verrast zie dat de kinderen als vanzelfsprekend een plaatsje in de kring onder de regenboog gevonden hebben en hun eigen kussen en knuffels lekker bij zich leggen.
Iris en ik zingen over de wandelende boom, ons ‘lijf’liedje om te aarden en helemaal hier te zijn. Ze zingen langzaam aan bijna allemaal mee. De meegebrachte knuffels krijgen de nodige aandacht en we doen een voorstellingsrondje en een update van degenen die er vorige keer ook waren. We praten over vlinders en wat ze allemaal doen. Hoe een eitje via een rups en een cocon tenslotte een vlinder wordt en hoeveel verschillende exemplaren er wel zijn.De meditatie van vandaag brengt ons via ons eigen bijzondere plekje naar een spel met de prachtigste vlinders in de meest schitterende kleuren en ik benadruk eventjes hoe we de weg naar hier altijd kunnen vinden als we dat graag willen.
We bestuderen grondig en lachend elkaars gezicht met een loep en ontdekken dat we allemaal anders zijn en toch ook weer hetzelfde. Net als de vlinders…
Veranderen, transformeren en groeien, de nodige bescherming ontwikkelen, alles komt aan bod in een taal die we allemaal begrijpen. Een taal van woorden, stiltes, bewegingen, tekeningen en gezang.
Daarna volgt een gesprek over hoe je jezelf kunt beschermen en hoe je krachtig in jouw eigen energie kunt staan. Hoe je die energie kunt gebruiken om een ander te steunen en de onderlinge verbondenheid te voelen. Sommigen delen zonder schroom hun eigen gedachten en gevoelens en anderen kijken rustig rond. Wijze woorden en waardevolle stiltes wisselen elkaar af en vullen de kamer.Na het kijken of ze kleuren bij de anderen of zichzelf kunnen ontdekken, tekenen ze zichzelf in hun eigen cocon of aura. Het is een feest om te zien hoe ze zichzelf, helemaal vanuit hun zelf-vertrouwen, in allerlei kleuren en vormen neerzetten.
Ze worden warm enthousiast als Iris hen een vlinder laat knutselen van een simpele eierdoos, verf, glitter en pijpenragers. Ik zal nog weken glitters vinden in de keuken, maar dat kan de pret niet drukken als ik de sprankeling in hun ogen zie, terwijl ze geconcentreerd hun vlinder ontwerpen waarvan ze de kleuren met een zekere ernst en zorg kiezen en mengen.
Tijdens het verorberen van lekker warme chocolademelk en vanillecake komt S. met een boekje en vraagt me om een verhaaltje over “Rupsje-nooit-genoeg” voor te lezen, terwijl hij bij me op de stoel kruipt. Het ene boekje is nauwelijks uitgelezen of hij staat al klaar met een ander. Hij krijgt er niet genoeg van.
Ondertussen zijn er kinderen aan mandala’s begonnen terwijl anderen nog aan het knutselen zijn.
Een heerlijke ongedwongenheid geeft deze ochtend een echt lentegevoel. Ze voelen zich vrij, deze mooie vlinders. Ze moeten nergens aan deelnemen en mogen gewoon iets anders doen dan de anderen. Nee hoor, het schept geen chaos of geeft geen problemen.
Het gaat allemaal heel gewoon en rustig zijn gangetje … alsof het nooit anders geweest is…
Gisterenavond las ik een artikel in het tijdschrift Spiegelbeeld over macht en onmacht loslaten. Het volgende bleef hangen toen ik het licht doofde en lekker onder de dekens kroop:
“Als we vanuit onze uniciteit en wezenskern leven dan zijn er geen regels meer nodig, dan leven we in verbinding met het grote geheel en vallen we samen met onze verantwoordelijkheid. We dragen dan alleen uit wat innerlijk ook echt verworven is."
Zoals ik al schreef: “Het gaat allemaal heel gewoon en rustig zijn gangetje … alsof het nooit anders geweest is.”
Warme zonnegroeten, Daisy en Iris
