Pinksteren, feest van het Licht dat neerdaalt in en op ons en vreemde tongen boven ons hoofd die ons de gelegenheid geven elkaar te begrijpen in elke taal.
Wat is het lang geleden. Ik besloot vanochtend maar op te zoeken op internet waar deze dag voor stond, want ik kon het me niet meer herinneren. Misschien omdat er vroeger een hele lading aan vastzat?
Na een behoorlijk luie ochtend in mijn kamerjas hangt er nu buiten was te drogen en terwijl ik mijn gedachten toevertrouw aan de laptop staat er naast mij een glas witte wijn waar ik regelmatig met het nodige genot een slokje van neem. Mijn brein zal lichtjes benevelen … door de wijn weliswaar … aangemoedigd door een warme zon die me al meteen in de schaduw dreef. Er gaat een heerlijk lentebriesje gepaard met die zon en dat voel ik behaaglijk langs mijn half ontblote rug en armen kriebelen.
Zou ik nu verdoemd worden? Alles bij elkaar genomen zit ik hier aardig wat ‘zonden’ te bedrijven. Verdoemd is misschien wat veel, maar zuster Elisabeth, in de nonnenschool waar ik een gedeelte van mijn jeugd doorbracht, zou het er niet echt mee eens zijn denk ik.
Ik geniet, het voelt lekker …
Terug naar Pinksteren, feest van het Licht.
Vanochtend was ik klaarwakker om 7u. De zon scheen en ik had zin om op te staan.
Mijn kleurrijke ontbijt bestond uit een kom fruitsla die ik gisteren maakte, een kwartiertje later gevolgd door een smakelijke mok warme koffie, gedronken in een hoekje van de tuin, ondertussen de kraaien observerend die hun jongen voeren in hun nest in de schoorsteen.
Nog voor de ochtend om was had ik al een paar liefdevolle gesprekken gevoerd op MSN met enkele mensen die in mijn hart wonen.
Licht? Ja, dat voelde ik vandaag zeker op mij schijnen. Het deed deugd.
Ik was benieuwd hoe het zat met die vreemde tongen? Ik bedacht dat het misschien heel eenvoudig wilde zeggen dat als het Licht in je schijnt, je de taal van de liefde spreekt en die is ‘gewoon’ universeel?
Onmiddellijk daarna kreeg ik een wel heel bijzonder telefoontje van een vrouw die ik niet kende. Ze wilde graag een afspraak maken voor een Innerlijke Reis en vertelde mij dat ze gisteren een hele tijd met iemand gesproken had die ze pas ontmoet had. Het was zo mooi om haar enthousiasme te horen over deze nieuwe persoon in haar leven. Het droeg de onschuld van een hart zonder oordeel in zich.
Blijkbaar was er een probleem en deze man vond mij de moeite waard om dat probleem te helpen klaren. Hij zag mij in het Licht zag staan.
Om dat op Pinksterdag te horen, ja, ik kan het niet ontkennen, dat doet toch wel wat met je.
Mijn hart vult zich nog meer met liefde en licht en in dat moment begrijp ik even de vreemde tongen boven mijn hoofd.
Er verschijnt een zoete glimlach op mijn gezicht en een zoute traan van dankbaarheid …
