Het Zonneklasje en het Volksfeest
(op de Pukkelpopweide te Hasselt)

Altijd op de uitkijk naar mogelijkheden om ons Zonneklasje meer bekendheid te geven, zag ik in ‘De Hasselaar’ de aankondiging van een groot Volksfeest in Kiewit op 13 augustus 2010.
Feest op de Pukkelpopweide met optredens en kinderanimatie!
“Dààr hadden we bij moeten zijn!”, was het eerste waaraan ik dacht. Jammer dat ik het niet eerder had gezien. De volgende dag besloot ik alsnog contact op te nemen met de organisatie en al heel snel kreeg ik een e-mail terug met een enthousiaste bevestiging. Een korte meeting met de zeer efficiënte Hilde, volgde. Er werden afspraken gemaakt waarna ik op vrolijke vleugels terug naar huis reed.
Een week later werden Iris en ik met een shuttle over de Pukkelpopweide naar het Tipidorp gereden. Dat op zich was een waar spektakel.
Wat een ongelooflijk groot domein en een nog grotere bedrijvigheid van mensen en voertuigen, stellages, podia, units, kantoren, tenten en materialen. Het was prachtig om de opbouw van dit festival nu eens niet van op de weg, maar van binnenuit te kunnen volgen.
Bij het Tipidorp aangekomen maakten we kennis met de medewerkers van de Blokkendoos. Zij hadden in openlucht een heel thema uitgewerkt rond Indianen en richtten een tipi in met djembés en een verhalenverteller.
Er waren jongleurs en grimeurs aanwezig om de kinderen te amuseren …
en wij dus … Iris en ik … met ons Zonneklasje!
Bij ‘onze’ tipi stond het verwijsbord al klaar en in de beschermende, ruime canvastent richtten wij met een zonnig hart een plekje in waar we kinderen van ‘harte’ welkom konden heten .
Er waren dozen vol kleurpotloden en stiften, fleurige kussens met bloemen in helder rood en blauw, veel verschillende mandala’s en een hoekje met kinderboeken. Iris en ik improviseerden een altaartje onder onze organza regenboog en versierden het met rozekwarts, bergkristal en amethist.
Een buddha, een engel en een raaf stonden symbool voor verschillende strekkingen en leefwijzen. Elfenkaarten en rozerode hartjes lagen aan de voet ervan en de himalayalamp uit mijn praktijk verlichtte het geheel op zachte wijze.
Toen alles klaar was sloten Iris en ik onze ogen en vulden de ruimte met onze harten, verbonden met aarde en kosmos. De wierook vulde heel licht en zacht de tipi met een blijde, wilde bloemengeur en verspreidde heel subtiel via het rookgat onze intentie over het terrein.
We waren er klaar voor.

Kinderen en ouders liepen in en uit. Ze wilden weten wat een Zonneklasje was en hoe meer de tijd verstreek, des te gemakkelijker vonden de kinderen hun weg naar de mandala’s, de elfenkaarten, de boeken en des te langer bleven ze zitten. Deze zonnetjes waren klein en groot, geboeid, nieuwsgierig, heel stil of bijdehand.

Een groepje jongens en meisjes van 10, 11 jaar kwam binnen als een ongelooflijk grote energiebundel. Ze wilden weten wat het Zonneklasje was. Ik nodigde ze uit om te gaan zitten in onze cirkel en vertelde wat we zoal deden in ons Zonneklasje. De hele bundel energie scheen op te lichten toen ik het woord ‘meditatie’ uitsprak. Oh ja, dat wilden ze wel eens proberen. Ze gingen zonder meer liggen, sloten hun ogen en ik nam ze eventjes mee naar hun eigen veilige plekje.
Het was zo mooi om dit te beleven. Hoe die jonge pubers genoten van de rust in zichzelf terwijl er buiten op het podium livemuziek klonk, djembéklanken en een stem via een microfoon de tipi binnendrongen en mensen levendig in en uit liepen. Ik was onder de indruk en vond het tegelijk heel normaal, die vanzelfsprekendheid waarmee zij in staat waren helemaal in het hier en nu te blijven. Later kwamen er nog enkelen van hen terug en vroegen of we nog eens konden mediteren, ook eens elfenkaartjes mochten trekken en Iris gaf ze met plezier uitleg over hun keuze. De zin om een Zonneklasje voor deze leeftijdsgroep te starten vormde zich weer eens in mijn hart.
Zonder we het beseften was het half negen geworden. Het einde van de kinderanimatie in het Tipidorp en voor mij het sein om de kinderen hun laatste stickers en tekeningen mee te geven en de tipi te sluiten.
Iris en ik ontvingen meer dan honderd kinderen en vele ouders. We zongen het liedje van de Wandelende Boom, mediteerden, lazen boekjes, hingen de vele, kleurige mandala’s op en beantwoorden heel wat vragen over het Zonneklasje en Innerpearl.
De tijd was voorbij gevlogen.

Toen iedereen weg was en ik alleen in de opgeruimde tipi stond voelde ik mij intens dankbaar voor deze mooie dag. Ik liep naar buiten en besefte dat ik zonder pauze de hele middag in de tipi had doorgebracht. Het was een lekker gevoel en terwijl ik op de auto wachtte om alles weer naar huis te vervoeren praatte ik nog wat na met enkele mensen op het terrein.
Daar werd ik ter plekke getrakteerd op een schitterend extraatje om de avond af te ronden. Een groepje jonge pukkelpop-medewerkers kwam het Tipidorp ingewandeld en liep in een rechte lijn onze tipi in. Het schonk me een enorme voldoening toen ik in de tipi keek en ze zag dansen en springen. De energie die wij met zijn allen gevoed hadden wervelde zich om hun heen en kleurde vrolijk met hun mee naar buiten, op weg naar hun volgende bestemming …

…doel bereikt … liefs, Daisy

www.innerpearl.eu