… het lijkt wel een herinnering uit een vorig leven. Jong en strak in het vel, een rimpelloze huid in een afgewassen jeans die op de juiste plaatsen voorzien was van wat rafelige gaten. Een achteloos flinterdun, wit katoenen hemd over een topje dat nonchalant van mijn linkerschouder viel. Lederen teenslippers uit de wereldwinkel en lange, warrige haren met een weerbarstige lok over de zachte huid van mijn wang gedrapeerd ...
Heerlijk, herinneringen.
Een verhaal ontstaan in het deel van mijn geheugen met het talent om selectief vast te houden aan positiviteit en dat nu verontwaardigd geschokt zal zijn door de volgende openbare bekentenis.
De werkelijkheid zat namelijk iets gecompliceerder in elkaar.
Acne en vet haar waren steevast twee ongewenste gezellen in mijn jonge leven en het duurde nogal wat jaren eer het ‘pubervet’ eindelijk wegsmolt onder druk van opspelende hormonen.
Wat dacht je van de jeugdige emotionele en mentale onzekerheden die zich fysiek uitte in zweterige palmen en het soort onhandigheid dat heel pedant, voor mij uit, mijn favoriete stamcafé binnen wandelde.
Mijn lichaam, ooit gestroomlijnd en gezond heeft afgelopen maandag de gezegende leeftijd van 51 bereikt. De acne heeft plaatsgemaakt voor een toenemend aantal kraaienpootjes. (Waarom noemen ze dat zo? Heb je een kraai al eens bekeken! Die zit echt strak in zijn vel!!! Of gaat het om de ‘driepuntige spijker’ gebruikt ter versperring op de weg om auto’s lekke banden te bezorgen?
(een geweldige en oh zo vrouwvriendelijke vergelijking zeg!)
Het strakke, jonge vel is inmiddels vervangen door een weelderige, zichtbare, onderhuidse … film ... (Zeg maar gerust een heel archief en niet echt zo netjes gerangschikt)
Maar die onzekere jonge meid is een zelfbewuste, krachtige vrouw geworden met terugkerende pretlichtjes in de ogen. Door de ervaringen en keuzes die ik in het leven gemaakt heb ben ik me bewust van een innerlijke, jeugdige eeuwigheid in mijn hart.
Hoe graag zou ik deze innerlijke levendigheid weerspiegeld zien in een gezond en energiek lichaam. Voor mezelf want ik heb nog zoveel actieve jaren in het vooruitzicht. Jaren die ik met de kracht van puur leven zou willen vullen. Voor mijn kinderen want zij hebben recht op een gezonde moeder, ook als ze straks niet meer thuis wonen. Voor mijn kleinkinderen die er hopelijk ooit zullen komen. Voor mijn omgeving want ik zou op gezondheidsvlak graag een inspiratie willen zijn.
The sky is the limit … een heerlijk toekomstbeeld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten