We hebben net een bliksemverhuis achter de rug. Het ging zo snel dat ik nog steeds aan het landen ben. Een beetje moeilijk gezien we van een huis naar een appartement op de eerste verdieping verkast zijn. Maar goed, dat landen komt wel.
Wij, dat zijn mijn knappe kinderen, Souris, onze af-en-toe tamme rat (ja echt wel, geen muis, nee hoor) en Tijger, onze schizofrene kater.
Tijdens de 2 weken dat we daar wonen heb ik door mijn vermoeiende overbezorgdheid al zeker 10 keer een hartstilstand gekregen. Tijger, die 11 jaar lang alle vrijheid in de wereld heeft gehad vindt het namelijk geweldig om op de reling van het terras te lopen. Niet erg, was het niet dat hij zich op dat moment ongeveer 5 m boven de begane grond bevindt die geplaveid is met keiharde klinkers.
Nu ja, deze ervaringen dragen uiteraard bij aan mijn wens om in dit leven zoveel bewustwording te vergaren dat ik geen reden meer heb om, eens aan de ‘andere zijde’, de waanzinnige beslissing te maken om terug te komen naar deze aarde en het nog eens over te doen. Niet dat ik er niet van hou, van dit leven. Nee, het is een schitterend avontuur maar ik kan me voorstellen dat er misschien veel leukere oorden te ontdekken zijn. Weten wij tenslotte veel…?!
Ondertussen kan ik enorm genieten van het schrijven op zich. Of dat een goed idee is … ach ja. Voorlopig heb ik de geweldige vrijheid om het in eerste plaats zomaar voor mezelf te doen en is het iedere keer weer lente in mijn hart als iemand zegt dat hij of zij ervan genoten heeft.
Groetjes, Daisy
