aprilse grillen

De vergadering is lang en er hangt wat spanning in de lucht maar het is de moeite waard. Ik ben blij dat ik op de fiets naar huis kan. Even mijn hoofd ‘luchten’.
Eerst nog even de huissleutel van een vriend halen. Hij gaat lekker feesten in het buitenland dit weekend en ik, kattenminnend mens zoals hij me noemt, zal mij ondertussen ontfermen over de kater die vast zijn klauwen om mijn been zal krampen in een smeekbede om gezellig bij hem te blijven. Ik wens hem een leuk weekend, spring op mijn fiets en voel de eerste regendruppels op mijn gezicht.
Nee zeg, de zon scheen net nog!!! Verdorie, die Aprilse Grillen. Voorwaar ik zeg u, ze brengen mij niets dan onrust!
Eer ik de straat uit gefietst ben plenst de regen hard op de straatstenen omhoog. Vergezeld van een ongenadige, koude wind die me zwiepend om de oren slaat, zet ik mijn fiets in een hogere versnelling en trap moedig door. Ik trotseer op gevaarlijke wijze daarbij het spitsuurverkeer want, dat vanochtend zorgvuldig beetje aangebrachte mascara druipt in mijn ogen tot ik zo goed als niets meer kan zien.
In mezelf herleeft een vreselijke brompot die al haar grieven met elke trap op de pedalen, kwijt kan.
Tot overmaat van ramp krijg ik het koud want ik voel nattigheid onder mijn splinternieuwe winterjas. Terwijl de auto’s spattend langs me doorrijden is dit allemaal uiteraard heerlijk voer voor de brompot. Ze doet dan ook flink haar best om mij te overtuigen dat die irritante regenwolken speciaal een pact gesloten hebben met de wind, om mij te pesten!
Voor ik de hoek omdraai, weg van de drukke hoofdstraat, bedenk ik dat de brompot genoeg aandacht heeft gekregen en het tijd is voor een rustiger versie van mezelf. Eentje die in staat is om te genieten van dit krachtige natuurelement. De pure regen op mijn gezicht, de prikkelende nattigheid die ondertussen mijn huid bereikt heeft onder mijn jas. Het koude water op mijn handen dat niet door mijn huid heen geraakt en de zuurstof die mijn longen vult nu er, oh zo bevrijdend, geen pollen in terechtkomen.
Als ik de hoek om ben lijkt het net of ik in een andere wereld terechtkom. De zon breekt plots door en de regen en wind verdwijnen alsof ze met een vingerknip uit het decor gehaald zijn. Ik kijk omhoog en zie een blauwe lucht met prachtige, witte wolken en fiets doorweekt en traag vol verbazing verder.
... en dan, zomaar uit het niets, alsof het speciaal voor mij precies op die plek ontworpen is, verschijnt een perfecte regenboog in de meest heldere kleuren van het spectrum …
Als een kind zo blij, want regenbogen raken de vrolijkste delen in mij, blijf ik traag verder fietsen, genietend van dit schouwspel. Ik ben me bijna te laat bewust van de oude man die aan zijn brievenbus naar mij staat te kijken met een glimlach op zijn gezicht. Ik kijk lachend naar hem en geniet nog meer.
Voor ik de volgende hoek om ben, verdwijnen snel de eerste kleuren van de regenboog en fiets ik, kletsnat, rustig en tevreden de laatste honderd meter naar mijn warme, wind- en regenvrije stulpje.
Wauw, wat een avontuur. Het duurde eindeloos …de hele 15 minuten lang.