Een doodgewone zaterdagnamiddag in de stad. De zon schijnt nog aangenaam en op het tafeltje voor mij staat een lekkere aperol. Ik vouw de krant dicht en denk na over een artikel waarvan, naar mijn mening, de waarheid geweld aangedaan werd. Tijdens mijn overpeinzingen verbaas ik me over de eindeloze mogelijkheden die mensen creëren om hun verhaal recht te breien en ik glijd als het ware door dat ene begrip meer dan 30 jaar terug in de tijd, waar breien een hele andere betekenis voor me had.
Als opgroeiende puber kregen wij in school naai- en breilessen. De nonnekes waren overtuigd dat elke toekomstige secretaresse deze handvaardigheden diende te bezitten, wilde ze later ook een goede huis- en gastvrouw zijn. Kook- en strijklessen, poets- en hygiënelessen, een beetje etiquette en dus ook naaien, breien en herstellen kwamen elke vrijdagmiddag aan bod. Ik kan niet zeggen dat ik er niets uit geleerd heb maar de broodnodige animo was wel heel vaak spoorloos. Ik ben er vast van overtuigd dat als ze het saaier hadden kunnen brengen, ze het zeker gedaan hadden. Vooral de handwerklessen vond ik vreselijk. Niemand heeft me in die tijd het genot van priemen, wol, naald en draad kunnen ontrafelen.
Mijn welgemeende, respectvolle appreciatie voor de creatievelingen onder ons maar het nut ervan ging compleet aan me voorbij.
Mijn grootste drama was het verhaal van "Het Breiwerk". Het ging om het breien van een lapje van waarschijnlijk 20 x 20 cm maar in mijn herinnering bereikten de afmetingen eerder dat van een middelgroot tafelkleed … Tja, ik moet het drama rechtvaardigen uiteraard.
Steken laten vallen is niet alleen een figuurlijke uitdrukking en daar werd ik pijnlijk mee geconfronteerd. De verschrikking van het breiwerk van de priem halen en uittrekken wat ik zo moeizaam verzameld had om voor de zoveelste keer opnieuw te beginnen was wreed voor mijn zelfvertrouwen. Ooit geprobeerd om met verkrampte, klamme handen breiwol in mooie, gelijkmatige lussen van de ene naald op de andere over te brengen?
Op internet vond ik trouwens een treffelijke verklaring voor een breinaald of priem: "lang dun voorwerp met een punt om te steken" … had ik dàt toen geweten …
Gelukkig waren er mijn moeder en tantekes, wiens hart mijn tranen niet konden negeren en het drama, tot mijn grote opluchting, soms van me overnamen. Die opluchting duurde nooit lang want in school kreeg ik stellig de volle lading omdat 'iemand' mij geholpen had. Het viel ze op, die ongeordende, groezelige pogingen van mij en de gelijkmatige lusjes van de vrouwelijke leden van mijn familie. Het was niet meteen een erkenning voor hen noch voor de school…
Het verhaal is nog niet afgelopen. Dat zou het trauma geen eer aan doen.
Op een vrijdag kwam ik met een wankele dosis zelfvertrouwen het grimmige handwerklokaal van de nonnekes binnen. Mijn breiwerk was klaar! Met een voorzichtige glimlach op mijn gezicht toonde ik het resultaat en hoopte op een klein schouderklopje en misschien wel een voldoende op mijn rapport.
Nooit vergeet ik de korte knik van haar hoofd, haar kille woorden en mijn bescheiden ambitie die in gruzelementen uit elkaar viel.
We zouden ons breiwerk met de schaar in het midden 5 x 5 cm insnijden (meet na met je lat meisjes!!!) en daarna zouden we het, op deze manier, ontstane gat herstellen ... ???!!! …
Vol afgrijzen en ongeloof keek ik van de leerkracht naar mijn breiwerk en weer terug. Mijn verstand bleef ergens in het niets hangen en zelfs het geluid van mijn eigen bloedstroom onder stress, verliet geruisloos mijn lichaam. De in mijn ogen totale nutteloosheid van een gat maken in het kunstwerk dat zo moeizaam tot stand was gekomen, maakte het leven op slag uitzichtloos. Ik heb het de nonnekes lang niet kunnen vergeven.
Mijn familie begreep niet zo goed waar ik mij druk over maakte en dus heb ik gedaan wat van mij verwacht werd. Ik knipte een gat. Mat het na met de lat. Kreeg controle. Het gat was te klein.
Ik knipte het groter … en met elke steek waarmee ik nadien het gat leerde mazen, beloofde ik mezelf voor de rest van mijn leven, dat elke sok die 's avonds kapot uit mijn schoenen tevoorschijn zou komen, voor eeuwig in de afvalzak zou verdwijnen.
Daisy
