Nieuwe Gordijnen

Mensen die mijn verhaal 'Het Breiwerk' gelezen hebben op mijn blog weten dat het woord handwerk, niet in mijn vocabulaire voorkomt. Een knoop aannaaien en af en toe een zoom "vast maken" lukt me nog net maar dan mag je niet van dichtbij kijken. Ik ben er zeker van dat je begrijpt wat ik bedoel. Is het niet uit erkenning, dan wel uit herkenning.
In mijn bergkamer ligt een stapeltje gordijnen die, toen ik ze kocht, een bestemming in de keuken zouden krijgen. Alleen, ze moesten nog omgezoomd worden en dat is de reden waarom ze, zoveel tijd later, neen ik zeg niet hoeveel, nog steeds in de bergkamer liggen. Tijdens het opruimen kwamen de gordijnen me vrolijk tegemoet en ik nam me voor ze om te zomen, zodat ik eindelijk een beetje kleur in mijn keuken zou krijgen. Ik zag het helemaal zitten. Het zou mooi passen als voornemen in dit nieuwe jaar en in mijn nieuwe curriculum als alleenstaande vrouw: "Oh ja, die heb ik zelf gemaakt." En met een beetje sarcasme: "Een nieuwe hobby van me sinds de kinderen de deur uit zijn." Maar om mijn plan te verwezenlijken had ik een naaimachine nodig. Die heb ik niet. Mijn moeder wel.
Zondagavond belde mijn zoon. Hij kwam op bezoek. Fijn! Ik keek ernaar uit.
We zouden samen naar mijn moeder gaan om gezellig bij haar te eten en ze genoot van onze aanwezigheid. Het werd een fijne avond. Mijn zoon vertelde met veel enthousiasme hoe geweldig en spannend zijn pas verworven onafhankelijkheid was en hoe hij met volle teugen van het leven genoot.
Achteloos vroeg ik tussen de verhalen door of ik haar naaimachine mocht lenen.
Er volgde een hele korte maar intense stilte. Nick, met zijn handen nog in de keukenkast om een pak chocolade te plunderen, verslikte zich. Mijn moeder liet een gilletje, draaide zich om naar hem en ze keken elkaar met stijgende verbazing aan.
Ze wilden lachen, en deden dat in feite ook, maar het leek alsof ze niet konden besluiten of het wel gepast was. "Wat ga jij met de naaimachine doen?" vroeg mijn moeder met ingehouden lach. "Nou, naaien." antwoordde ik heel serieus. Werkelijk! Ik zweer het je! Ze bleven er bijna in! Tranen rolden over hun wangen terwijl ik hen strak bleef aankijken. "Wat ga je naaien?" vroeg mijn moeder terwijl er enkele tranen over haar wangen biggelden. "Mijn gordijnen. Ze moeten korter gemaakt worden", zei ik. "Oh", zei mijn moeder na een gezamenlijk lachsalvo met mijn zoon, "ja, dat zou je misschien wel kunnen. Dat is gewoon rechtdoor stikken." Mijn zoon kreeg het tablet chocolade nauwelijks in de kast gelegd, hij lag zowaar haast dubbel van het lachen. Toen ze beiden uitgelachen waren en ik mijn quasi beledigde gevoel overwonnen had, werd het tijd om afscheid te nemen. We bedankten elkaar voor een lekkere, fijne avond, knoopten onze jassen dicht en zwaaiden nog even na toen we wegreden met de auto.
Dat was een week geleden. Ondertussen sta ik in mijn keuken te dagdromen over mijn nieuwe curriculum en bedenk dat ik mezelf wel goed bewezen heb deze week. Na alle leedvermaak liggen mijn gordijnen nog in de bergkamer in mijn huis en de naaimachine, nou ja, die staat nog bij mijn moeder. De volgende keer dat ik op bezoek ga breng ik hem mee. Echt!