Gisteren, de eerste zaterdag van het nieuwe jaar, besloot ik om eens naar
een hele grote supermarkt te gaan. Geen spectaculaire beweging of goed
voornemen. Gewoon, omdat ik er omzeggens nooit kom. Ik dreig mezelf daar te
verliezen in het lawaai, de drukte, de muziek, de schelle, elektronische
geluiden en het voortdurende omroepen van aanbiedingen e.d. Dan heb ik het niet
eens over het duizelingwekkende aanbod van 'levens'middelen dat de
grens van decadentie meer dan behoorlijk overschrijdt.
Goed bij mezelf blijvend liep ik rond met een eenvoudige boodschappentas.
Een bruikbare tip die ik van een alleenstaande vrouw met een beperkt budget kreeg. Ze zei: "Ik neem niet meer mee dan ik dragen kan." Dat is iets dat mij niet altijd lukt, sommige dingen zijn gewoon te zwaar maar ik heb de tip ter harte genomen want het maakt echt wel een verschil in je portemonnee.
Daar liep ik dan, in die gigantisch grote, gevulde ruimte, zonder haast en behoorlijk bewust. Het was opvallend hoe mijn brein en lichaam reageerde. In het rijke aanbod van eten en vooral wat daarvoor moet doorgaan, tussen de meest uiteenlopende huishoudproducten die elk in meerdere soorten en verpakkingen uitnodigend in de rekken lagen te blinken en rond bakken vol kleding aan 70% korting, waarvan ik me afvroeg waar en wie ze gemaakt had, werd ik aangetrokken en afgestoten, aangetrokken en afgestoten. Afwisselend speelde mijn maag op met een duidelijke afwijzing door haar zuur op pijnlijke wijze naar mijn slokdarm en daardoor in mijn bewustzijn te brengen. In andere rekken werden mijn speekselklieren zodanig gestimuleerd, dat ze mijn handen onbewust stuurden en er heerlijke dingen in mijn tas belanden, die ik enkele seconden later, als ik weer tot bewustzijn kwam, uit mijn tas haalde en netjes weer aan de rekken teruggaf. Het is opvallend wat je allemaal niet nodig hebt. Nadat de omroepster voor de vijfde keer liet weten dat de garnalen zo goed als gratis waren bij de aankoop van een halve kilo vis van een soort die ik niet eens eet, werd ik, samen met heel wat andere mensen, als aan een touwtje naar de verse visafdeling getrokken en liet ik me bijna verleiden tot een absurde aankoop. Mezelf terugroepend naar de aarde trok ik het onzichtbare touwtje los en volgde toen zonder weerstand het andere, onweerstaanbare touwtje naar de boekenafdeling waarvan ik meteen een warmer gevoel kreeg vanbinnen. Niet alleen vanbinnen want het was er daadwerkelijk warmer en rustiger, berekend afgestemd op een ander publiek. Het aanbod was niet wat ik zocht maar dat ligt waarschijnlijk meer aan mijn behoeftes dan aan de aangereikte diversiteit. Het viel wel op dat een derde van de afdeling met kookboeken bezaaid was. Zeer divers inderdaad, binnen dat onderwerp uiteraard. Mijn leeshonger werd in elk geval niet gestild, ook niet toen ik voor de tweede keer de hele ronde deed.
Met genoeg heerlijke groenten en soja voor twee dagen, een zakje kroepoek en melk voor de volgende ochtend, schoof ik aan bij de kassa en stond in gedachten reeds in de keuken. Het water liep me in de mond. Ik dacht aan de chocoladecake die ik de dag ervoor gebakken had uit resterende ingrediënten van de feestdagen.
Buiten was het al rustig op de immens grote parking en terwijl ik naar de auto liep maakten mijn lichaam en geest zich los van de decadentie en drukte in de supermarkt. De maan scheen in een prachtig afgelijnde sikkel met in vage contouren haar volledige ronding, zichtbaar in enkele wolken. De rust keerde weer in mezelf.
Thuis dacht ik nog even aan het enorme aanbod en de lekkere dingen die ik gezien had, keerde met mijn gedachten terug naar de keuken en genoot even later van een zelfbereide wok- en rijstmaaltijd met als bonus een glaasje droge, witte wijn en Tijgertje op mijn schoot. Zaterdagavond was draagbaar gestart.
Liefs, Daisy
Goed bij mezelf blijvend liep ik rond met een eenvoudige boodschappentas.
Een bruikbare tip die ik van een alleenstaande vrouw met een beperkt budget kreeg. Ze zei: "Ik neem niet meer mee dan ik dragen kan." Dat is iets dat mij niet altijd lukt, sommige dingen zijn gewoon te zwaar maar ik heb de tip ter harte genomen want het maakt echt wel een verschil in je portemonnee.
Daar liep ik dan, in die gigantisch grote, gevulde ruimte, zonder haast en behoorlijk bewust. Het was opvallend hoe mijn brein en lichaam reageerde. In het rijke aanbod van eten en vooral wat daarvoor moet doorgaan, tussen de meest uiteenlopende huishoudproducten die elk in meerdere soorten en verpakkingen uitnodigend in de rekken lagen te blinken en rond bakken vol kleding aan 70% korting, waarvan ik me afvroeg waar en wie ze gemaakt had, werd ik aangetrokken en afgestoten, aangetrokken en afgestoten. Afwisselend speelde mijn maag op met een duidelijke afwijzing door haar zuur op pijnlijke wijze naar mijn slokdarm en daardoor in mijn bewustzijn te brengen. In andere rekken werden mijn speekselklieren zodanig gestimuleerd, dat ze mijn handen onbewust stuurden en er heerlijke dingen in mijn tas belanden, die ik enkele seconden later, als ik weer tot bewustzijn kwam, uit mijn tas haalde en netjes weer aan de rekken teruggaf. Het is opvallend wat je allemaal niet nodig hebt. Nadat de omroepster voor de vijfde keer liet weten dat de garnalen zo goed als gratis waren bij de aankoop van een halve kilo vis van een soort die ik niet eens eet, werd ik, samen met heel wat andere mensen, als aan een touwtje naar de verse visafdeling getrokken en liet ik me bijna verleiden tot een absurde aankoop. Mezelf terugroepend naar de aarde trok ik het onzichtbare touwtje los en volgde toen zonder weerstand het andere, onweerstaanbare touwtje naar de boekenafdeling waarvan ik meteen een warmer gevoel kreeg vanbinnen. Niet alleen vanbinnen want het was er daadwerkelijk warmer en rustiger, berekend afgestemd op een ander publiek. Het aanbod was niet wat ik zocht maar dat ligt waarschijnlijk meer aan mijn behoeftes dan aan de aangereikte diversiteit. Het viel wel op dat een derde van de afdeling met kookboeken bezaaid was. Zeer divers inderdaad, binnen dat onderwerp uiteraard. Mijn leeshonger werd in elk geval niet gestild, ook niet toen ik voor de tweede keer de hele ronde deed.
Met genoeg heerlijke groenten en soja voor twee dagen, een zakje kroepoek en melk voor de volgende ochtend, schoof ik aan bij de kassa en stond in gedachten reeds in de keuken. Het water liep me in de mond. Ik dacht aan de chocoladecake die ik de dag ervoor gebakken had uit resterende ingrediënten van de feestdagen.
Buiten was het al rustig op de immens grote parking en terwijl ik naar de auto liep maakten mijn lichaam en geest zich los van de decadentie en drukte in de supermarkt. De maan scheen in een prachtig afgelijnde sikkel met in vage contouren haar volledige ronding, zichtbaar in enkele wolken. De rust keerde weer in mezelf.
Thuis dacht ik nog even aan het enorme aanbod en de lekkere dingen die ik gezien had, keerde met mijn gedachten terug naar de keuken en genoot even later van een zelfbereide wok- en rijstmaaltijd met als bonus een glaasje droge, witte wijn en Tijgertje op mijn schoot. Zaterdagavond was draagbaar gestart.
Liefs, Daisy
